வெள்ளி, 3 ஆகஸ்ட், 2012

கருமை : கவிதை

கருமை

பசுபதி



அன்புள்ள ஆங்கிலேயா!
அறிந்திடுவாய் உண்மைசில.

ஆப்பிரிக்கன் நான்
அறைகின்றேன் கேள்!

கறுப்பாய்ப் பிறந்தேன் நான்;
கறுப்பாய் வளர்ந்தேன் நான்;

கோடையில் நான் கறுப்பு;
குளிரிலும் நான் கறுப்பு;

பயத்திலும் கறுப்பு; நோய்ப்
படுக்கையில் கறுப்பு; மரணப்
பாடையிலும் கறுப்பு.

வெள்ளையனே! வெள்ளையனே!
வேடிக்கை கேள்!

பிறவியில் நீ ரோஜா நிறம்;
பெரியவனாய் வெண்மைநிறம்;

வெயிலில் சிவப்பு நீ;
வெங்குளிரில் நீலம் நீ;
வியாதியில் பச்சை நீ;

அஞ்சும்போது மஞ்சள் நிறம்; நீ
துஞ்சும்போது சாம்பல் நிறம்.

ஆனால்

நீ என்னைக் கூப்பிடுகிறாய்
'நிறமுள்ளவன் ' என்று!
நிறையக் கொழுப்படா உனக்கு!

( ஓர் அநாமதேய ஆப்பிரிக்கக் கவிஞரின்
ஆங்கிலக் கவிதையின் மொழியாக்கம்)

[ 30, ஜூலை 2000 'திண்ணை' இதழில் வந்தது ]

தொடர்புள்ள பதிவுகள்: 
கவிதைகள்

1 கருத்து:

Raj Krish சொன்னது…

அருமை அய்யா
பேசும் வரிகள்

மனம் மாறாத நினைப்பு
நிறம் மாறாத கருப்பு
இயற்கை எழில் வனப்பு
மூலதனம் எங்கள் உழைப்பு

இராகி

கருத்துரையிடுக