774. சாவி -17

’டவாலி’ * ரங்கசாமி

சாவி

[ ஓவியம்: கோபுலு ]

''வா ஸார்! எங்கே சார் ரொம்ப நாளா காணோம்? கலெக்டரையா பார்க்கணும்? தாராளமாய் போய்ப் பாரு ஸார்... இது இன்னா பேஜார் புடிச்ச பொளைப்பு! அந்தக் காலம் போல வராது ஸார்! என் காலத்திலே எத்தினி கலெக்டருங்களை பார்த்திருப்பேன்! நெல்சன்துரை, ஸ்டோன் துரை, எமர்சன் துரை, நார்ட்டன் துரை, ஆலிவ் துரை! 

''எம்டன் குண்டு போட்டான் பாரு, ஸார்! அப்ப எமர்சன் துரை குதிரை மேலே பரங்கிமலைக்குப் போறான். நான் தொரைசானி அம்மாளை இட்டுக்கினு பங்களூருக்குப் போறேன். ஏன்? நாய்க்குட்டி புடிச்சாற. 

துரைசானி அம்மாளுக்கு என் மேலே உசிரு, ஸார். 'ரங்ஸாம் ரங்ஸாம்'னு ஓயாமெ கூப்பிட்டுக்கிட்டேயிருக்கும். 

''அது என்னைத் தொட்டுத் தொட்டுப் பேசும். 'ஓல்ட்மேன்'னு எங்கிட்டே ஒரு பிரியம் ஸார் அதுக்கு! அவ்வளவுதான். 

''பங்களூரிலே போய் 'ரங்ஸாம்! ஒயின் சாப்பிடறயாடா'ன்னு கேட்டுச்சு. அதுன்னா மாத்ரம் எனக்கு ரொம்ப இஷ்டம் ஸார்! பங்களூர் போனா 'அது' இல்லாம வரமாட்டேன். துரைசானி அம்மாதான் வாங்கிக் குடுக்கும். நான் செலவு பண்ண முடியுமா?

[ ஓவியம்: நடனம் ]

  ''இந்த மாதிரி எத்தினி தொரைங்க பாத்திருப்பேன்! எத்தினி தொரைசானிங்க பாத்திருப்பேன்! ஒவ்வொருத்தன் ஒவ்வொரு மாதிரி, ஸார். இப்பல்லாம் காலம் மாறிப் போச்சு, ஸார்! வெள்ளைக்காரன் இருந்த வரைக்கும்தான் இந்த டவாலிங்களுக்கு ரெஷ்பெக்ட்! இப்ப ஜிப்பா போட்டுக்கினு 'ஈஜி'யா கலெக்டரா வந்துடறாங்க. கலெக்டரும் ஜிப்பா, குமாஸ்தாவும் ஜிப்பா, பாக்க வறவங்களும் ஜிப்பா! - ஆனை குதிரை எல்லாம் ஒண்ணாயிட்டுதே ஸார்? ஒரு மரியாதை வாணாம் ஸார்? இன்னா பேசாமே நிக்கறியே, நீ சொல்லு ஸார்! அதுதான் போவுதுன்னா கண்ட 'சோக்ரா' பசங்களெல்லாம் 'டவாலியா' வந்துறானுவ. இங்கிலீஷ்கூடச் சரியாப் பேசத் தெரியல்லே இவனுங்களுக்கு? இன்னா பசங்க, ஸார், இவன்க? நான் நல்லா இங்கிலீஷ் பேசுவேன்! நான் பேசறது தொரைக்கு புரியும். தொரை பேசறது எனக்குப் புரியும்!

  ''பஞ்சம் வந்தது பார் ஸார், பஞ்சம், அப்ப ஹவ் தொரை தான் கலெக்டர். அவன் ஒரு கெடுபிடி ஆள். பங்கா இழுக்கணும்பான். 'என்னா மேன் பட்டன்சுக்குப் பாலிஷ் போடலே'ம்பான். என் பட்டனுக்கு பாலிஷ் போடலேன்னா இவனுக்கு என்னா ஸார் வந்தது? ஐய, இப்படி எடுத்ததுக்கெல்லாம் ஆட்பூட் இம்பான், ஸார். நான் பயந்துக்க மாட்டேன். 'நீ போடா கொருங்கு மூஞ்சி'ன்னு தமிழ்ல்லே திட்டிப் பூடுவேன் ஸார். அவனுக்கு என்னா புரியப் போவுது?

           

''ஒருநாள் சொல்றான் ஸார், இங்கிலீஷ்லேதான்; 'இந்த லெட்டரைக் கொண்டுபோய் ஜோன்ஸ் தெரு ரோஸ்கிட்டே குடுத்திட்டு வா'ன்னு!' பிரிச்சுப் பாக்கறேன், லவ் லெட்டர்! முடியாதுன்னுட்டேன். என் டூடி இதுவா ஸார்? இவன் இன்னா செய்யமுடியும் என்னை! 

''ஜோன்ஸ் தெரு ரோஸ் யார் தெரியுமா? ஆங்கிலோ இண்டியன்ஸ் பொண்ணு ஸார். இவனுக்கு வயசு பிப்டி ஆவுது. கடா மாதிரி. பாவம், அது ஒரு ஸ்டூடண்ட்ஸ் பொண்ணு, ஸார்! இவனுக்கு என்ன ஸார் அதுங்கிட்டே லவ்வு, கிளியாட்டமா தொரைசானி இருக்கச்சே! 

''நான் முடியாதுன்னேன் பாரு, அவ்வளாதான். கரம் வச்சிக்கினான் ஐயா! அண்ணிக்கிலேருந்து எம் மேலே பாஞ்சுக்கிட்டேயிருந்தான். 

''போடா, தொரை உன்னை தொலைச்சுடப் போறான்'னான்; யாரு? பெருமாள் பையன். நான்தான் ஸார் அவனை பட்லர் வேளையிலே இட்டாந்து வெச்சேன். இங்கிலீஸும் தெரியாது, எளவும் தெரியாது. 'மட்டன்'னா அது இன்னாடாம்பான். நான் கத்துக்குடுத்தேன் ஸார் அவனுக்கு. 

''கேளு ஸார்! ஒருநா தொரை லேட்டா ஆபீசுக்கு வந்தான். வரலாமா, ஸார்! யார் கேக்கறது? அவன் கலெக்டரு! 

''நான் என்னா செஞ்சேன்? அவன் மேஜையிலேருந்து ஒரு சிகரெட்டை எடுத்து, ஊதிக்கினு இருந்தேன். ரொம்ப நாளா சிகரெட் ஊதணும்னு ஆசை ஸார் எனக்கு. இத்தைப் பாத்துக்கினே வந்துட்டான் துரை. அவ்வளவேதான்; டேய்! உன்னை ஒன் மன்த் ஸஸ்பெண்ட் பண்ணியிருக்கேன். போடான்னான்' - சரின்னு வூட்டுக்குப் போயிட்டேன். பத்து நாள் கூட ஆவல்லே. ஒரு நா வூட்டு முன்னாலே கயத்து கட்டில்லே குந்திக்கினு இருக்கேன். தொரை கார்லே வந்து நிக்கறான். பைலு ஏதோ ஆப்படல்லே. தேடித் தேடிப் பாத்திருக்கான். இந்த ரங்கசாமி இல்லாமே எந்த தொரை குப்பை கொட்டமுடியும்? ஒழிஞ்சு போறான்னு, போய் எடுத்துக் குடுத்தேன். 'நோ ஸஸ்பெண்ட்! நாளையிலேருந்து வேளைக்கு வரலாம்'னான், ஸார். அப்புறம்தான் போனேன். இது இன்னா உத்தியோகம், ஸார். இது இல்லாட்டி எத்தினியோ இங்கிலீஷ் கம்மெனிலே வேலை 'ரெடி'யா இருக்குது ஸார், எனக்கு. ஸாண்டர்ஸ் துரைகிட்டே எத்தினி பசங்களுக்கு வேலை வாங்கிக் கொடுத்திருப்பேன் தெரியுமா?   

           

''அதோ தெரியுது பார் கட்டடம். இன்னா தெரியுமா அது? புளிய மரம்! ஆமாம், ஸார்! நான் வேலைக்கு வரப்போ அங்கே ஒரு புளியமரந்தான் இருந்துது. அதுக்கு அஸ்திவாரம் வெட்டறப்போ நான் வேலைக்கு வந்து சேர்றேன். வுடு ஸார் அதெல்லாம்... நான் பார்க்காத வேலையா?...  

''இப்ப இன்னா ஸார் டவாலி வேலை! அப்ப பார்க்கணும். எடுத்ததுக்கெல்லாம் துட்டுதான், ஸார்! நார்ட்டன் துரை கப்பல் ஏறச்சே எனக்கு மூணு வெள்ளி சாஸரும் கப்பும் குடுத்துட்டுப் போனான். இன்னுங்கூட இருக்குது. 'டேய் ரங்ஸாம். சீமைக்கு வந்துடறயான்'னு கூப்டான். இவன்களுக்குத்தான் வேறே வழியில்லே. நாட்டைவுட்டு நாடு வந்தாங்க. நான் போவனா? 

''இப்ப தமிழ் பேசறவங்கள்ளாம் கலெக்டராயிட்டப்பறம் ஒண்ணும் சொகம் இல்லே, ஸார்! முன் மாதிரி வரும்படியும் இல்லே. முன்னே துரையைப் பாத்துட்டு வெளியே வரவங்கள்ளாம் அநாவஷ்யமா ஒரு ரூபாயைத் தூக்கி எறிவாங்க, ஸார்! இப்ப எல்லாம் போச்சு, ஸார்! அதான் நயா பைசா கொண்ணாந்துட்டாங்களே. ஒரு நாளைக்கெல்லாம் அம்பது பைசாகூடத் தேறல்லே! நீ உள்ளே போய்வா, ஸார்! இப்பத்தான் கண்டவங்கள்ளாம் நுழையறான்களே... நீ போ ஸார், உன்னைச் சொல்லல்லே...''  

[ நன்றி: விகடன் ]

* டவாலி

ṭavāli   n. Persn. dawāli. Peon's belt on which a badge is worn; வில்லையோடுகூடிய சேவகரது தோட்கச்சை. Colloq.  

தொடர்புள்ள பதிவுகள்:

சாவி படைப்புகள்

767. லா.ச.ராமாமிருதம் -13: சிந்தா நதி - 13

9. யுகமணம் 
லா.ச.ராமாமிருதம்

” காலத்துக்குத் தக்கபடி நியதி மாறுகிறது. நம் நியாயங்கள் இப்போ பொருந்தா. நாம் நம் முன்னோர்களின் வாரிசுகள் என்பது நம்முடைய தத்துவம். கொடு, கொடு. கொடுத்துக் கொண்டேயிரு-நம் கோட்பாடு கொடுப்பதற்கு அப்போ இருந்தது. கொடு என்பதில் நான் எல்லாவற்றையும்தான் சேர்த்துக்கொள்கிறேன்; அன்பு, பாசம், பிரியம், தியாகம், So on. “ 

இது நடந்து இன்று மூன்று வருடங்களாகியிருக்கும். கதையைப் பாராட்டி-கதிரில் வெளியான 'மேனகை' என்றே நினைக்கிறேன்- கடிதம் ஒன்று வந்தது. "வெகு நாட்களாகிவிட்டன. உங்களுக்கு என்னை நினைவிருக்கிறதோ இல்லையோ" என்கிற ரீதியில் முடிந்து 'பாஸ்கர்'

எழுதியிருந்த படியே நினைப்பு மழுப்பிற்று. பாஸ்கர்? எத்தனையோ பாஸ்கர்கள். பாஸ்கர், முரளி, ஸ்ரீகாந்த், குமார்-இட்ட பெயர் எதுவாயினும், அழைக்க இவை தான் இப்போது ஃபாஷன். கடைசியில் போயே பார்த்து விடுவதென........

வருகிற எல்லாக் கடிதங்களின் விலாசங்களையும் தேடிச் செல்வது சாத்தியமா? அல்ல. எனக்குத்தான் கெளரவமா? ஆனால் இதற்கு மட்டும் ஏன் இத்தனை நெஞ்சு முள் இடறல்? எதுவோ கட்டிப் பிடித்து இழுத்தது.

தெரு முனையிலேயே ஆசாமி பார்த்துவிட்டார். எதிர் கொண்டு வந்து என்னைத் தழுவிக்கொண்டு உள்ளே அழைத்துச் சென்றார். எனக்கும் அடையாளம் விடிந்து விட்டது.

வயதில் எங்கள் இருவருக்குமிடையே ஒரு தலைமுறையே முழுமையாக உருவாகியிருந்தது. அதே முகம், ஒரு சுருக்கம் கூடக் கிடையாது. பாஸ்கருக்குக் கண்கள் எப்பவுமே அழகு. மான் விழி. உடல்தான் தடித்து விட்டது. நெல்லுக்கு முனை கிள்ளி விட்டாற்போல், உச்சரிப்பில், அதே லேசான கொச்சைக் குரலில், பாஷையில் அதே மிருது. எங்கள் சந்தோஷத்திற்கும், பேச விஷயங்களுக்கும், பரிமாறல்களுக்கும் கேட்கணுமா?

கடல் போலும் வீடு. மூன்று பிள்ளைகளும், சம்சாரங்களும் தவிர, சுற்றம், போவோர், வருவோர் சந்தடிநாடி ஸ்வச்சமாகத் தெரிந்தது. பயணத்தின் வசதிகள் அனைத்தும் தெரிந்தன. இந்த தினப்படி உற்சவத்தில் அத்தனை வசதிகளும் தேவைதான் என்றும் தெரிந்தது.

வயிற்றுப் பாடின் எதிர் நீச்சலின், ஒரே சமயத்தில் பல லைன்களில் sales Representative ஆக, ஒரு தோல் பையைத் துக்கிக்கொண்டு, படிப்படியாக ஏறி இறங்கி வந்த அந்த நாள் பாஸ்கருக்கு இவர் எங்கே?

இப்போது பாஸ்கர் சொந்த பிஸினெஸ் பண்ணிக் கொண்டிருந்தார். அது சம்பந்தப்பட்ட வியாபாரி சங்கத்தின் காரியதரிசியும்கூட. வசதி, க்ஷேமம், பதவி மூன்றும் கூடிவிட்டன.

"உலகம் ஒரு பிரமாண்ட நரம்பு ஸிஸ்டம். எங்கே தட்டினாலும் விதிர் விதிர்ப்பு எவ்வளவு தூரம் பரவுகிறது! இல்லாவிட்டால், முப்பது வருடங்கள் கழித்து நாம் இப்படிச் சந்திக்க முடியுமா? விட்ட இடத்தில் இருந்து மறுபடியும் தொட்டுக்கொள்ள முடியுமா?" என் கையைப் பிடித்துப் பட்சத்துடன் அமுக்கினார். "இத்துடன் நான் சொன்ன வேரோட்ட பலம் இருக்கும் வரை, மற்ற மற்ற முரண்பாடுகள் எல்லாம் சின்னச் சின்ன விஷயங்கள், Time marches on."


"காலத்துக்குத் தக்கபடி நியதி மாறுகிறது. நம் நியாயங்கள் இப்போ பொருந்தா. நாம் நம் முன்னோர்களின் வாரிசுகள் என்பது நம்முடைய தத்துவம். கொடு, கொடு. கொடுத்துக் கொண்டேயிரு-நம் கோட்பாடு கொடுப்பதற்கு அப்போ இருந்தது. கொடு என்பதில் நான் எல்லாவற்றையும்தான் சேர்த்துக்கொள்கிறேன்; அன்பு, பாசம், பிரியம், தியாகம், So on. ஆனால் வாழ்க்கை ஒரு நீண்ட அவசரமாகி விட்ட பின், அவனவன் அவனவனுக்கே. பற்றிக்கொள்ள முடிந்தவரை பற்றிக்கொள்- இது வாழ்க்கை முறையாகவே ஆகிவிட்டது. மிஞ்சத் தக்கவன் தான் எஞ்ச முடியும் எனும் இந்த rat race இல் இளைய தலைமுறை என்னதான் செய்யும்! அவர்களுக்கு மனம் இல்லை என்று சொல்ல மாட்டேன். அவர்களால் முடிந்ததைக் கொடுக்கிறார்கள். கொடுக்கிறது என்பதில் நான் எல்லாவற்றையும்தான் மடக்குகிறேன். அன்பு, பாசம், பிரியம், நேசம் So on. ஆனால் நமக்குப் பங்கு குறைந்துபோய்விட்டது; குறையத்தான் செய்யும். பங்குதாரர்கள் கூடிவிட்டார்கள். சரக்கும் குறைந்து போச்சு. இந்த உண்மையைத் தெரிந்துகொண்டால் அத்துடன் நாம் சமாதானமானால் வாழ வழி. இல்லையேல் Generation Gap, குற்றம் குறை. கொடுப்பதென்றால் அதன் வீச்சு நம் பிள்ளைகளுக்குத் தெரியாது."

"ஏண்டா பாஸ்கர், வேட்டியை இன்னும் விழுத்துப் போடல்லியா? எப்போ தோய்ச்சு எப்போ காயறது?"

வாசற்படியில் ஒரு கிழவி நின்றாள். 70, 75. உடல் வற்றி புடவை கொம்புக் கிளையில் மாட்டினாற்போல் ஆங்காங்கே தொங்கிற்று.

பாஸ்கர் எழுந்து நின்றார். அமைதியாக, அன்பாக, "இதோ வந்துட்டேன் அம்மா."

அம்மாவா? இவளா? வேலைக்காரி என்று சொல்லாமலே தெரிகிறதே!

"இந்த மகன் யாரு?"

"இவரை உனக்குத் தெரியாது. ரொம்ப வேண்டியவர்.”

"சுருக்க விழுத்துப் போடுடா. பேச்சுக்கு ஆள் அகப்பட்டா போதும். தோச்சுப் போட்டுட்டு நான் கட்டையைச் சத்தே நீட்ட வேண்டாமா?"

பின்வாங்கி, வீட்டைச் சுற்றிக்கொண்டு, புழக்கடைப் பக்கம் சென்றாள்.

என் முகத்தின் திணறலுக்குப் பாஸ்கர் புன்னகை புரிந்தார். நாற்காலியில் சாயந்து கொண்டார்.

"இவளுக்குக் கலியாணமான கையுடன், வேலை செய்ய எங்கள் வீட்டுக்கு இவள் வந்தபோது, என் தாயார் என்னைக் கர்ப்பமாயிருந்தாள். அம்மா சமையல் பண்ணிக்கொண்டிருக்கையில், சமையலறையிலேயே திடீரென்று நான் அவதாரமாகி விட்டேன். இவங்க ரெண்டு பேரைத் தவிர வீட்டில் யாருமில்லை. கூடத்துக்குக் கூட்டிப் போகவோ, ஒரு விரிப்புக்கோகூட நேரமில்லை. ஆகவே என்னைப் பிரசவம் பார்த்தவளே இவள்தான். அத்தோடு நிற்கவில்லை. அடுத்து வந்த தம்பி, அப்புறம் தங்கை, மறுபடியும் தம்பி, மறுபடியும் தங்கை-அந்த நெருக்கடி நேராவிட்டாலும் இவள்தான் மருத்துவம். ஆகவே இவள் Status தனிப்பட்டது. அம்மா வேலைக்குப் போய்க்கொண்டிருந்தாள். ஆகவே இவள் தான் எங்களை வளர்த்தாள். என் மூக்கை எத்தனை தரம் சிந்திப்போட்டிருப்பாள். இவளிடம் எத்தனை உதை வாங்கியிருப்பேன். எத்தனை தரம் எடுத்து விட்டிருக்கிறாள்!" அவர் குரலில் பெருமிதம் ஒலித்தது. ஆம், இவளுக்கும் குழந்தை குட்டிகள் இருக்கிறார்கள், நிறைய.

"அப்புறம் அப்பா காலமானார். அடுத்த வருடமே அம்மா அவரைத் தொடர்ந்து விட்டாள். பிறகு இவளுடைய ப்ரசன்னம் எங்கள் உடலோடு, குடும்பத்தோடு ஊறிப்போன தன்மையாகி விட்டது.

"என் பேரக் குழந்தைகளுக்கு இவள் வைத்யம் சரிப்படுமா? காலத்துக்கேற்றபடி அவர்கள் நர்ஸிங் ஹோம் ப்ராடக்ட்ஸ்.

"வாட் நெள? இவள் எங்களோடயே தங்கிவிட்டாள். இவளுடைய பிள்ளைகள் விழுந்து விழுந்து அழைக்கிறார்கள். ஆனால் ஏனோ இவளுக்கு அங்கே பிடிப்பு இல்லை.

"இன்னும் பற்றுப் பாத்திரம் தேய்க்கிறாள். ஆனால் கை அழுந்தவில்லை. இவ்வளவு பெரிய குடும்பத்திற்கு வண்டிப் பாத்திரம் விழுகிறது. நீ தேய்க்க வேண்டாம். ஒன்னுமே செய்ய வேண்டாம் என்றால் கேட்க மாட்டேன்கிறாள். திருட்டுத்தனமாகச் சமயலறையில், மாமியாரும் நாட்டுப் பெண்களும் பாத்திரங்களை மறுபடியும் தேய்த்தாகிறது. ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் தனக்குச் சம்பளம் வேண்டாம் என மறுத்து விட்டாள். ரேழியில் ஒரு கந்தல் பாயில் படுக்கிறாள். வேறு கொடுத்தாலும் மறுக்கிறாள்.

"டே பாஸ்கர்! (எப்பவுமே கொஞ்சம் தோரணைதான்) நான் செத்துட்டா, நீ கொள்ளி போட்டுடு. ஆனால் உன் ஜாதி புத்தியைக் காண்பிச்சாலும், செத்தப்புறம் எனக்கென்ன தெரியப் போவுது, தெரிஞ்சு என்ன ஆவணும்? நெருப்புக் குச்சி யார் கிழிச்சாலும் பத்திக்கும். ஆனால் வர வர இப்போ, கொஞ்சம் ஞாபகம் பிசகறது. அதனாலதான் வேளையில்லாத வேளையில் என் வேட்டியைக் கேட்கிறாள். இடம், வேளை, இங்கிதம் பிசகுகிறது. ஸோ வாட்? இப்பவும், இவள் எங்களுக்கு அரண்!"

மல்லிப் பந்தலை ஊடுருவிக் கொண்டு தென்றல் பாய்ந்தாற் போல், அவர் குரல் லேசாக நலுங்கிற்று.

திடீரென நாங்கள் இருந்த இடத்தையே- அந்த வேளையையே ஒரு மணம் சூழ்ந்தது.

சில மலர்கள் வதங்க வதங்க மணம் மிகுகிறது.

சிந்தா நதியில் ஒரு சந்தோஷமான துளையல்.
* * *

[ நன்றி: தினமணி கதிர், மதுரைத் திட்டம், ஓவியம்: உமாபதி ] 

தொடர்புள்ள பதிவுகள்:

லா.ச.ரா : சில படைப்புகள்

705. ஜி.யு.போப் - 1

ஜி.யு.போப் 10
ராஜலட்சுமி சிவலிங்கம்

 ஏப்ரல் 24. ஜி.யு.போப்பின் பிறந்த தினம்.
===

ஏராளமான தமிழ் நூல்களை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்து தமிழுக்கு அருந்தொண்டாற்றிய ஜார்ஜ் உக்லோ போப் (George Uglow Pope) பிறந்த தினம் இன்று (ஏப்ரல் 24). அவரைப் பற்றிய அரிய முத்துக்கள் பத்து:

l கனடாவின் பிரின்ஸ் எட்வர்ட் தீவில் (1820) பிறந்தவர். தந்தை வணிகர். இவர் குழந்தையாக இருந்தபோது குடும்பம் இங்கிலாந்துக்கு குடியேறியது. ஹாக்ஸ்டன் கல்லூரியில் பயின்ற பிறகு, சமயப் பணிக்காக 1839-ல் தமிழகம் வந்தார். கப்பலில் பயணம் செய்த 8 மாதங்களிலேயே தமிழை நன்கு கற்றார்.

l தூத்துக்குடி அருகே உள்ள சாயர்புரத்தில் ஆரியங்காவுப் பிள்ளை, ராமானுஜக் கவிராயரிடம் தமிழ் இலக்கண, இலக்கியங்களைக் கற்றார். தமிழ், தெலுங்கு, சமஸ்கிருதம், மலையாளம், கன்னடம் ஜெர்மன் ஆகிய மொழிகளைக் கற்றார்.

l தஞ்சை, உதகமண்டலம், பெங்களூருவில் சமயப் பணியோடு, கல்விப் பணி, தமிழ்ப்பணியையும் மேற்கொண்டார்.

l தான் போற்றிக் கொண்டாடும் மேலைநாட்டு மெய்ஞானிகளின் வாசகங்கள் திருவாசகத்தில் இருப்பதைக் கண்டு மகிழ்ந்தார். இந்தியாவில் பல பள்ளிகளைத் திறந்து லத்தீன், ஆங்கிலம், ஹீப்ரு, கணிதம், தத்துவம் ஆகியவற்றைக் கற்பித்தார்.

l இங்கிலாந்தின் ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழ், தெலுங்கு பேராசிரியராக 13 ஆண்டுகள் பணியாற்றினார். 1886-ல் தமிழில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றார். அதே ஆண்டில் திருக்குறளை ‘Sacred Kural’ என்ற தலைப்பில் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தார்.

l புறப்பொருள் வெண்பா மாலை, புறநானூறு, திருவருட்பயன் ஆகியவற்றைப் பதிப்பித்தார். நாலடியார், திருவாசகத்தை ஆங்கிலத் தில் மொழிபெயர்த்தார். தமிழ் இலக்கணத்தை Elementary Tamil Grammar என்ற பெயரில் 3 பாகமாக எழுதினார்.

l தமிழ்ப் புலவர்கள், தமிழ்த் துறவிகள் பற்றி ஆங்கிலத்தில் நூல்கள் எழுதினார். இவரது நூல்கள் பல பதிப்புகள் வெளிவந்தன. பழைய தமிழ் நூல்களைத் தேடித் தேடிப் படித்தார். பழைய ஏட்டுச் சுவடிகளை சேகரித்தார்.

l தமிழ் இலக்கணம் மூன்று பாகங்கள் மற்றும் தமிழ் செய்யுள்களை தொகுத்து ‘செய்யுள் கலம்பகம்’ என்ற பெயரில் வெளியிட்டார். ராயல் ஏஷியாடிக் சொசைட்டி இவருக்கு தங்கப் பதக்கம் அளித்து சிறப்பித்தது. கணியன் பூங்குன்றனாரின் ‘யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்’ பாடலையும் இளம் பெருவழுதி எழுதிய ‘உண்டாலம்ம இவ்வுலகம்’ பாடலையும் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தார்.

l இவர் தமிழுக்கும் சைவ சமயத்துக்கும் ஆற்றிய அருந்தொண்டு அளப்பரியது. திருவாசகம் மீதான இவரது காதல் அபரிமிதமானது. தமிழகத்தில் உள்ளவர்களுக்குக் கடிதம் எழுதும்போது முதலில் ஒரு திருவாசகப் பாடலை எழுதிவிட்டுதான் தொடங்குவார் என்று கூறப்படுகிறது. ஒருமுறை அவ்வாறு பாடல் எழுதியபோது, உள்ளம் உருகி கண்ணீர் பெருகி கடிதத்தின் மீது விழுந்தது என்பார்கள்.

l தமிழுக்குப் பெரும் தொண்டாற்றிய ஜி.யு.போப் 88 வயதில் (1908) மறைந்தார். இங்கிலாந்தின் மத்திய ஆக்ஸ்போர்டு பகுதியில் உள்ள செயின்ட் செபல்கர் தோட்டத்தில் இவரது கல்லறை உள்ளது. ‘நான் ஒரு தமிழ் மாணவன்’ என்று தனது கல்லறையில் பொறிக்கப்பட வேண்டும் என்று கூறியிருந்தார். ஆனால், அந்த ஆசை நிறைவேறவில்லை.

[ நன்றி: http://tamil.thehindu.com ] 

தொடர்புள்ள பதிவு:
ஜி. யு. போப் : விக்கிப்பீடியாக் கட்டுரை

703. கந்தர்வன் -1

இலக்கியப் போராளி இனிய கந்தர்வன்
 முனைவர் சி.சேதுபதி  

ஏப்ரல் 22. எழுத்தாளர், கவிஞர் கந்தர்வனின் நினைவு தினம்.
===
காந்தியவாதியும், சுதந்திரப் போராட்ட வீரரும், தமிழ் அறிஞருமான சிக்கல் கணேசன் - கனகம்மாள் தம்பதியருக்கு 1944-ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 3-ஆம் தேதி பிறந்தவர் நாகலிங்கம். நாகலிங்கத்துக்கும் முற்போக்குத் தமிழ் இலக்கியத்துக்கும் உள்ள தொடர்பு பலர் அறியாதது.

 மாடு மேய்த்து, ஜவுளிக்கடை, மளிகைக் கடை, டீக்கடைகளில் வேலை பார்த்து, பிறகு எப்படியோ படித்து, அரசாங்க வேலைக்கு வந்து, பணிநிமித்தம் பல்வேறு ஊர்களில் வாழ்ந்து, இறுதியாய் தென் சென்னைக்கு வந்து சேர்ந்த க.நாகலிங்கம் என்கிற தொழிற்சங்கவாதியின் புனைபெயர் சொன்னால் அனைவர்க்கும் புரிந்துவிடும். அவர்தான் கந்தர்வன்.

 29 வயதில் அரசுப்பணிக்கு வந்த கந்தர்வன் தொழிற்சங்கவாதியாகத் தீவிரமாக இயங்கியவர். அவசரநிலை காலத்தில் 19 மாதங்கள் வேலையிழந்து பின்னர் மீண்டும் பணியேற்றவர். கரிசல் இலக்கிய முன்னோடி கி.ரா.வை, "நைனா' என்றும், இளங் கவிஞர்களைத் "தம்பிகள்' என்றும் பாசத்தோடு அழைத்த இனிய தோழர். இலக்கிய உறவையும் இயக்கத்தையும் சுற்றமாய்க் கொண்டு இறுதிவரையிலும் இயங்கிய படைப்பாளி. 70-களின் தொடக்கத்தில் உருவான "மக்கள் எழுத்தாளர் சங்க'த் தோற்றத் தூண்களுள் ஒருவர். பின்னர் தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கத்தின் துணைத்தலைவராகித் தம் இறுதிக்காலம் வரை பங்களிப்புச் செய்தவர்.

 கிழிசல்கள், மீசைகள், சிறைகள், கந்தர்வன் கவிதைகள் ஆகிய 4 கவிதைத் தொகுப்புகளையும், சாசனம், பூவுக்குக் கீழே, கொம்பன், ஒவ்வொரு கல்லாய், அப்பாவும் மகனும் ஆகிய 5 சிறுகதைத் தொகுதிகளையும், இன்னும் முழுமையாகத் தொகுக்கப்பெறாமல் இருக்கும் பல்வேறு இலக்கிய விமர்சனக் கட்டுரைகள், அணிந்துரைகள் ஆகியவற்றையும் முற்போக்கு முகாமில் இருந்து தமிழுக்கு நல்கிய இலக்கியவாதி இவர். கவிஞர் எனப் பரவலாய் அறியப்பட்டாலும் தேர்ந்த கதைசொல்லி. அவர்தம் கவிதைகளுக்குள்ளும் கதைத் தன்மையே மிகுந்திருப்பது கண்கூடு.

 பேசுவதுபோலவே எழுதுவதும், எழுதுவதுபோலவே வாழ்வதும், இயக்கத்திற்காகவே இவை அனைத்தையும் அர்ப்பணித்து இறுதிவரைக்கும் இயங்கிய கந்தர்வன், இலக்கியப் போராளியாக என்றும் மிளிர்பவர்.

 பள்ளிப் பருவத்திலேயே கணக்குப்போட வைத்திருந்த சிலேட்டில், வெண்பா யாப்பில் கவிதை எழுதக் கற்றிருந்த நாகலிங்கத்தைக் "கந்தர்வன்' என்று அறிமுகப்படுத்தியது "கண்ணதாசன்' இதழ். திருலோகசீதாராம் எழுதிய "கந்தர்வ கானம்' படித்த உணர்வில் அவருக்குள் உதயமான பெயர் அது. உண்மையிலேயே, காண்போரை வசீகரிக்கும் கந்தர்வத் தோற்றம். நல்ல படைப்பொன்றை வாசித்துவிட்டால் குதூகலித்துக் கொண்டாடும் தீவிர ரசிகர்.

 ஒரு விமர்சகராகத் தமிழ் இலக்கிய உலகிற்குள் அறிமுகமாகிக் கவிஞராகி, இறுதியில் சிறுகதையாளராக நிலைத்துவிட்டவர் கந்தர்வன். சி.சு.செல்லப்பாவுடன் ஏற்பட்ட பரிச்சயமும், "எழுத்து' இதழில் படித்த ந.பிச்சமூர்த்தியின் கவிதைகளும் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தில் மரபில் எழுத விரும்பாமலும், புதுமை வடிவம் பிடிபடாமலும் தவித்த கந்தர்வனைப் பரமக்குடியில் ஏற்ற கவியரங்கத் தலைமை, மக்களுக்கான மொழியில் கவிதை எழுதக் காரணமாயிற்று. அன்று தொடங்கி இறுதிவரையிலும் அவர் எழுதிய கவிதைகள் அலங்காரமற்ற, எளிய கவிதைகளாக உலவிவந்தன. "பிரசாரக் கவிதைகள்' என்றும் கூறப்பட்டன.

 ""என் கவிதைகள் மிகுந்த இலக்கியத் தரம் வாய்ந்தவை என்றோ, அவை இலக்கியமாக அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டுமென்றோ நான் கவலைப்படுவதில்லை. எளிய மொழியில், மக்களுக்குக் கருத்துகளை எடுத்துச் சொல்கின்ற கருவியாகத்தான் நான் கவிதையைப் பயன்படுத்துகிறேன்'' என்று கூறியுள்ளார் கந்தர்வன்.

 பாதிக்கப்பட்ட மக்களின், துயரப்பட்ட பெண்களின் உணர்வுகளை உள்வாங்கி, கவிதைகளாகவும் களத்தில் கற்ற அனுபவங்களைக் கதைகளாகவும் வடிக்கத் தெரிந்த கந்தர்வனின் "கயிறு' கவிதை, பல இந்திய மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது.

 எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தனால் "இலக்கியச் சிந்தனை' விருதுக்குத் தேர்வு செய்யப்பட்ட இவரது "மைதானத்து மரங்கள்' கதை, 12-ஆம் வகுப்பு தமிழ்த் துணைப்பாட நூலில் பாடமாக இடம்பெற்றது. பல கல்லூரிகள், பல்கலைக்கழகங்களின் பாடத்திட்டத்தில் இடம்பெற்ற இவருடைய படைப்புகள் குறித்துப் பலரும் ஆய்வு நிகழ்த்தி வருகின்றனர். ஆண்டுதோறும் இவரது நினைவாகச் சிறுகதைப் போட்டி ஒன்று நடத்தப்பட்டு பரிசு வழங்கப்படுவதும் குறிப்பிடத்தக்கது. இயக்குநர் மகேந்திரன் இவரது "சாசனம்' சிறுகதையைத் திரைப்படமாக்கவும் முனைந்தார்.

 கந்தர்வன் கதைகளில், கி.ரா., வண்ணதாசன்; கவிதைகளில் பாரதி, பாரதிதாசன், பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரம், தமிழ்ஒளி, தணிகைச் செல்வன் ஆகியோரின் தாக்கங்கள் நிறைந்து காணப்படுகின்றன என்றாலும், தன் காலத்துப் பதிவாகத் தனித்தன்மையோடு தன் குரலில் சொல்லப் பழகியிருந்தார் அவர்.

 சொந்த மண்ணை விட்டு உத்தியோக நிமித்தமாய் எந்த ஊர் போனாலும் அந்த ஊர் மண்ணின் வாசமும் மனிதர்களின் நேசமும் மறைந்துவிடுவதில்லை. யாதும் ஊராக யாவரும் கேளிராக அமைவதும் கூடச் சொந்த ஊரின் நினைவுப் படிமங்களில்தான். அந்தப் படிமங்களை எழுத்தில் இறக்கி எல்லோர்க்கும் பொதுவாக்கி, மனிதம் பேணிய இலக்கியப் போராளி கந்தர்வன்.

 சொந்த வாழ்வில் கண்ட உண்மைகளை, உணர்ந்த உறவின் வலி(மை)களைத் தமக்கே உரிய பாணியில் எழுத்தில் வார்த்த இவருடைய சிறுகதைகளுள் ஒன்று, ஒவ்வொரு கல்லாய். அப்படிப் பார்த்துப் பார்த்துப் புதுக்கோட்டையில் அவர் கட்டிய வீட்டைப் பூட்டிவிட்டு, மகளின் அன்பு வற்புறுத்தலுக்கு இணங்கித் தமது மனைவி சந்திராதேவியோடு இறுதிக்காலத்தில் சென்னையில் வாசம் புரிந்த கந்தர்வன், சில இலக்கியக் கூட்டங்களில் பங்கேற்றுக் கட்டுரைகள் படித்தார். உடல்நலக் குறைவால் படுக்கையில் விழுந்தபோதும் வீட்டாருக்குத் தெரியாமல் இடையிடையே எழுதி வந்த கந்தர்வன், 22.4.2004 அன்று காலமானார்.

 கலை இலக்கிய இரவுகளில், இயக்கக் கவியரங்குகளில் கம்பீரமாக ஒலித்த கந்தர்வ கானம், நிரந்தரமாக உறைந்துகிடக்கும் நூல்களை எடுத்துப் படிக்கும் எவர்க்குள்ளும் அவரது இதயத்துடிப்பு கவிதைகளை நிரப்பும்; கதைகளை விரிக்கும். காரணம் அவரது வாழ்வியல் சாசனம் அவரது இலக்கியக் களஞ்சியம்!

[ நன்றி : தினமணி ]

தொடர்புள்ள பதிவுகள்:
கந்தர்வன் : விக்கிப்பீடியாக் கட்டுரை

694. அநுத்தமா - 1

தமிழ்நாட்டின் "ஜேன் ஆஸ்டென்' - அநுத்தமா
 பரிபூர்ணா

 ஏப்ரல் 16. பிரபல எழுத்தாளர் ‘அநுத்தமா’ ( ராஜேஸ்வரி பத்மநாபன் ) அவர்களின் பிறந்த நாள்.
====

18-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் இங்கிலாந்தின் நடுத்தர வர்க்கத்துக்கும் கீழ் உள்ள குடும்பம் ஒன்றில் பிறந்தவர் பிரிட்டானியப் பெண் எழுத்தாளரான ஜேன் ஆஸ்டென்.  இவரது எழுத்துப் பணியை அவருடைய குடும்பத்தினர் பெரிதும் ஊக்குவித்தனர். இளம் வயதிலேயே பலதரப்பட்ட இலக்கியப் பாணிகளில் பரிசோதனையாக எழுதிப்பார்த்த ஆஸ்டின், பின் தனக்கே ஒரு பாணியை உருவாக்கிக் கொண்டார். இவர் எழுதிய நடுத்தர மக்களைப் பற்றிய நேசப் புனைவுகள், ஆங்கில இலக்கிய உலகில் இவருக்கு அழியாத இடத்தைப் பெற்றுத்தந்தன.

17-ஆம் நூற்றாண்டில் பிரபலமாக இருந்த "உணர்ச்சிகரமான புதின'ப் பாணியை நிராகரித்த ஆஸ்டினது படைப்புகள் 18-ஆம் நூற்றாண்டு ஆங்கிலப் பெண்கள் சமூகத்தில் முன்னேறவும், பொருளாதார ஆதாயத்துக்காகவும், ஆண்களையும் திருமணத்தையும் சார்ந்திருந்ததைச் சுட்டிக்காட்டின. 1811 முதல் 1816 வரை வெளியான சென்ஸ் அண்ட் சென்சிபிலிட்டி, பிரைட் அண்ட் பிரிஜுடிஸ், மான்ஸ்ஃபீல்டு பார்க், எம்மா ஆகிய நான்கு புதினங்கள் ஆஸ்டினுக்குப் பெயரையும் புகழையும் பெற்றுத்தந்தன.

இவர் ஆங்கில பெண் எழுத்தாளர்களுள் மிகச்சிறந்த எழுத்தாளராகக் கருதப்பட்டார். இவரது படைப்புகள் தொலைக்காட்சித் தொடர்களாகவும் திரைப்படங்களாகவும் எடுக்கப்பட்டன. உலகெங்கும் ஆங்கில இலக்கியப் பாடங்களிலும் இவரது படைப்புகள் இடம்பெற்றன.

தமிழ் எழுத்தாளர் பற்றிய வரலாற்றுக் குறிப்பில் ஆங்கிலப் பெண் எழுத்தாளரைப் பற்றிய தேவையில்லாத முகவுரை எதற்கு என்று கேட்டுவிடாதீர்கள். ஜேன் ஆஸ்டெனுக்கும் தமிழ் எழுத்தாளர் அநுத்தமாவுக்கும் நிறைய ஒற்றுமைகள் உள்ளன. ஆம்! ஆங்கிலப் பெண் எழுத்தாளர் ஜேன் ஆஸ்டென் போன்ற எழுத்தாளுமை மிக்கவர் தமிழ் பெண் எழுத்தாளர் அநுத்தமா. சிறந்த சமூகப் புதின ஆசிரியர்களுள் குறிப்பிடத்தக்கவர் ராஜேஸ்வரி பத்மநாபன் என்ற இயற்பெயர் கொண்ட அநுத்தமா.

1950-60-களில் நடுத்தர குடும்பத்துப் பெண்களின் வாழ்க்கையைச் சித்திரிக்கும் விதமாக பல படைப்புகளை எழுதினார். இவர், "தமிழ்நாட்டின் ஜேன் ஆஸ்டென்' என்றே புகழப்பட்டார் என்றால், இவருடைய எழுத்தாளுமை எப்படிப்பட்டது என்று பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். இவர் எழுதிய  மணல் வீடு, ஒரே வார்த்தை, கேட்டவரம், மாற்றாந்தாய் போன்ற படைப்புகள் குறிப்பிடத்தக்கவை.

சமுதாயத்தில் நிலவும் அன்றாடப் பிரச்னைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு அவற்றைப் போக்கும் நோக்கத்தோடு எழுதப்படுபவைதான் சமூகப் புதினங்கள். இவ்வகைப் புதினங்கள் சமுதாயச் சிக்கல்கள், சீர்திருத்தங்கள், பிரசாரங்கள் என்னும் போக்குகளை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. இவ்வகையான புதினங்களை, மு.வ., வ.ரா., கு.வேங்கடரமணி, கல்கி, நாரண துரைக்கண்ணன், கொத்தமங்கலம் சுப்பு, நா.பா., லட்சுமி, அநுத்தமா, இராஜம் கிருஷ்ணன், வாஸந்தி, அனுராதா ரமணன் முதலியோர் படைத்துள்ளனர்.

ராஜேஸ்வரி பத்மநாபன், ஆந்திர மாநிலம் நெல்லூரில் 1922-ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 16-ஆம் தேதி பிறந்தார். மெட்ரிகுலேஷன் வரை படித்த இவர், தனது சொந்த முயற்சியால் தெலுங்கு, இந்தி, பிரெஞ்சு ஆகிய மொழிகளைக் கற்றுத் தேர்ந்தார்.

12-ஆம் வயதிலேயே பத்மநாபன் என்பவரை மணந்தார். புகுந்த வீட்டில் மாமனார் அவரை மகள்போல் நடத்தினார். தனது 22-வது வயதில் எழுதத்தொடங்கினார். தான் எழுதிய முதல் சிறுகதையான "ஒரே ஒரு வார்த்தை'யை மாமனாரிடம் படிக்கக் கொடுத்தார். அதைப் படித்துவிட்டு ""பலே'' என்ற ஒற்றை வார்த்தையைக் கூறி பாராட்டியவர், லலிதா சகஸ்ரநாமத்திலிருந்து, "அநுத்தமா' என்ற பெயரை தெரிவுசெய்து, மகள்போல் இருந்த மருமகளுக்குப் புனைபெயராகச் சூட்டி மகிழ்ந்தார்.
மாமனார் புனைபெயர் சூட்டிய பிறகுதான் அநுத்தமா என்ற பெயரில் எழுதிக் குவிக்கத் தொடங்கினார் ராஜேஸ்வரி பத்மநாபன். இவருக்கு வாய்த்த கணவர் பத்மநாபன், தவம் இருந்து கிடைத்த வரமோ என்பதுபோல் அநுத்தமாவுக்கு உற்ற துணையாகவும், உதவும் கரமாகவும் விளங்கினார்.

இவரது முதல் படைப்பான "அங்கயற்கண்ணி', கல்கி நடத்திய சிறுகதைப் போட்டியில் இரண்டாம் பரிசு பெற்றது. அடுத்து கலைமகள் இதழ் நடத்திய போட்டியில் இவரது "மணல்வீடு' புதினம் முதல் பரிசு பெற்றது. இதன்பிறகு பல்வேறு இதழ்களில் இவரது படைப்புகள் தொடர்ந்து வெளிவந்தன. அநுத்தமா எழுதிய கதைகள் அனைத்தும் குடும்பக் கதைகள். ஒவ்வொரு இல்லத்திலும் நடக்கும் நிகழ்ச்சிகளைத்தான் அவை பிரதிபலித்தன.

ஆங்கிலத்திலும் சிறந்த புலமை வாய்க்கப் பெற்றிருந்தார் அநுத்தமா. மொழிபெயர்ப்பாளராகவும் விளங்கியவர். அவருடைய இத்தகைய புலமைக்குக் கணவரே காரணம் என்றால் மிகையில்லை.

தன் எழுத்துகளுக்குச் சிறப்பு சேர்த்த, வளர்த்த கி.வா.ஜகந்நாதன் மீது அநுத்தமாவுக்கு அளவுகடந்த பக்தியும் மரியாதையும் இருந்தது. கி.வா.ஜ., எல்லோரிடம் அநுத்தமாவை அறிமுகப்படுத்தும்போது "எனது தங்கை' என்று சகோதரப் பாசத்துடனேயே அறிமுகப்படுத்துவாராம்.

ஒருமுறை கி.வா.ஜ., கலைமகள் இதழுக்கு ஒரு நாவல் எழுதித் தரமுடியுமா எனக் கேட்க, அநுத்தமாவும் உடனே ஒப்புக்கொண்டாராம்.

""எத்தனை நாட்களில் தரமுடியும்?'' என்று கி.வா.ஜ. கேட்க, ""பத்து நாட்களில்'' என்று அநுத்தமா வாய்தவறிச் சொல்லிவிட்டாராம்.

""அது எப்படி ஒரு முழு நாவலைப் பத்து நாட்களில் உன்னால் எழுத முடியும்?'' என்று  கேட்டாராம்.

அன்றிரவே அநுத்தமா எழுதத்தொடங்கினார். எழுத எழுத; அந்தக் காகிதங்களிலேயே பிழை திருத்தி, கணவரிடம் கொடுப்பாராம். அநுத்தமா புதிய பக்கங்களை எழுதிக்கொண்டிருக்கும்போதே, ஏற்கெனவே எழுதித் திருத்திய பக்கங்களை, பத்மநாபன் திருத்திய பிரதியாக எடுப்பாராம்.

பெண்கள் எழுத்தாளராகப் பிரகாசிப்பது என்பது நமது தமிழ்ச் சமுதாயத்தில் கொஞ்சம் சிரமம்தான். காரணம், சில பெண் எழுத்தாளர்களுக்கு அவர்களது குடும்பமே முதல் எதிரியாக இருந்துள்ளது. ஆனால், மனைவியின் குறிப்பறிந்து நடந்துகொண்ட கணவர் பத்மநாபனின் குணத்தையும், புனைபெயர் வைத்து ஊக்கப்படுத்திய மாமனாரின் பண்பையும் என்னவென்று சொல்வது!

கி.வா.ஜ.விடம் சொன்னபடி, சரியாகப் பத்தே நாள்களில் நாவலை முடித்துக் கொடுத்தபோது கி.வா.ஜ. நிஜமாகவே அசந்து போனாராம்.

1956-இல் இவர் படைத்த "பிரேமகீதம்' என்ற புதினம், தமிழ் வளர்ச்சிக் கழகத்தின் விருதைப் பெற்றது. ஒரே ஒரு வார்த்தை, வேப்பமரத்து பங்களா ஆகிய புதினங்கள் கன்னடத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன. புனைவுக் கதைகளைத் தவிர, பறவை இனங்களைப் பற்றி ஆராய்ந்து, நான்கு புதினங்களைக் குழந்தை இலக்கியத்துக்கு நல்கியுள்ளார். மோனிகா ஃபெல்டன் எழுதிய "ராஜாஜியின் வாழ்க்கை வரலாறு' என்ற ஆங்கில நூலை தமிழில் மொழிபெயர்த்துள்ளார். சுமார் 300 சிறுகதைகள், 22 புதினங்கள், 15-க்கும் மேற்பட்ட வானொலி நாடகங்கள் போன்றவற்றை எழுதிக் குவித்திருக்கிறார் அநுத்தமா.

"கேட்ட வரம்' என்ற நாவல், பாளையம் என்ற ஊரில் நடைபெறும் பஜனை சம்பிரதாய நெறி பற்றிக் கூறும் நாவல். இந்நாவலை காஞ்சி மகா பெரியவரான சந்திரசேகரேந்திர சரஸ்வதி சுவாமிகளே பாராட்டியுள்ளார் என்றால், இதைவிட மிகப்பெரிய விருது ஒரு படைப்பாளிக்குத் தேவையா என்ன?

அநுத்தமாவின் "ஒரே ஒரு வார்த்தை' எனும் நாவல் மனோதத்துவ ரீதியில் தமிழில் வெளிவந்த முதல் நாவல் என்ற பெருமைக்கும் புகழுக்கும் உரியதாயிற்று.

""சமையலுக்கும் நாவலுக்கும் அடுக்களையில் இருந்தே பாத்திரங்களை எடுக்கிறீர்களே'' என்று பாராட்டுவாராம் அகிலன்.

ஆல மண்டபம், நைந்த உள்ளம், ஒன்றுபட்டால், ஜயந்திபுரத் திருவிழா, துரத்தும் நிழல்கள், சேவைக்கு ஒரு சகோதரி சுப்புலட்சுமி (வாழ்க்கை வரலாறு), மாற்றாந்தாய், முத்துச் சிற்பி, சுருதிபேதம், கௌரி, லட்சுமி, தவம், பூமா, ஒரே ஒரு வார்த்தை, ருசியான கதைகள், அற்புதமான கதைகள், பிரமாதமான கதைகள், படுபேஷான கதைகள், அழகான கதைகள் ஆகியவை இவருடைய பிற படைப்புகள்.

ஓர் எழுத்தாளனுக்கு அவசியம் தேவை, அமைதியான சூழல், எழுத்துக்கு ஆக்கம் சேர்க்கும் குடும்பத்தாரின் ஒற்றுமை. எழுத ஊக்குவிக்கும் நல்ல நட்பு உள்ளங்கள், படைப்புகளைப் பாராட்டும் சிறந்த வாசகர்கள். இவை அனைத்தும் அநுத்தமாவின் வாழ்க்கையில் வரமாகக் கிடைத்தவை.

குடும்பத்துக்கும் எழுத்துக்கும் செழுமை சேர்த்த அநுத்தமா, 2010-ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 3-ஆம் தேதி காலமானார். அவருடைய மறைவு, தமிழ்ப் படைப்பிலக்கியத்துக்கு மாபெரும் இழப்பு என்றாலும், காலத்துக்கும் அழியாத காவியங்களை அல்லவா விட்டுச்சென்றிருக்கிறார்!

[ நன்றி: தினமணி ]

தொடர்புள்ள பதிவுகள்:
அநுத்தமா

691. அண்ணாதுரை - 2

யேல் பல்கலைக் கழகத்தில் அண்ணாதுரை

 பசுபதி 

ஏப்ரல் 15, 1968. அண்ணாதுரை யேல் பல்கலைக் கழகத்துக்குப் பயணம் மேற்கொண்டார்.  அதற்கு ஒரு வாரம் கழித்து, அவரை நான் யேலில் சந்தித்தேன். மேலே படியுங்கள் !

கீழ்க்கண்ட கட்டுரை ‘ காலம்’ 50-ஆவது இதழில் ( ஜனவரி 2017 ) வெளியாகியுள்ளது. 

======

சென்னையில் 1967 தேர்தலில் யாருக்கு ஓட்டுப் போட்டுவிட்டு, அமெரிக்காவிற்கு வந்தேனோ, அவரை அடுத்த வருடமே நேரில் பார்த்துப் பேசுவேன் என்று நான் கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லை.

1967 –இல்  அமெரிக்காவில் யேல் ( Yale ) பல்கலைக் கழகத்தில் பொறியியல் துறையில்  முனைவர் பட்டப் படிப்புக்காக நான் விண்ணப்பித்திருந்தேன். ஓர் உதவித் தொகையுடன் என்னை ஏற்றுக் கொள்வதாகக் கடிதம் வந்தது. பின்னர் சென்னையில் இருந்த அமெரிக்க தூதர் அலுவலகத்தில் அமெரிக்கா செல்லும் எல்லா மாணவர்களுக்கும் ஒரு நாள் முழுதும்  நடந்த பயிலரங்கம் மூலம் அமெரிக்காவைப் பற்றிய முக்கியமான  தகவல்களைப் பலர் எங்களுக்கு எடுத்துரைத்தனர்.

அலுவல அதிகாரியான  அமெரிக்கர் ஒருவர் யேல் பட்டதாரி, நான் யேல் செல்கிறேன் என்று தெரிந்தவுடன் என்னுடன் நிறையப் பேசினார். எப்படி எலிஹு யேல் சென்னையில் ஜார்ஜ் கோட்டைக் கவர்னராய் இருந்தார், பிறகு 1718 –இல் அமெரிக்காவில் ஒரு கல்லூரி நிறுவச் சென்னையிலிருந்து  பணம் அனுப்பினார், அவர் மேலும் நிறைய அனுப்புவார் என்று நினைத்து அந்தப் பல்கலைக் கழகத்திற்கு அவர் பெயரைச் சூட்டினார்கள் என்பதைப் பற்றியெல்லாம் நகைச்சுவையாய்ப் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.   

1968 –ஆம் ஆண்டு. ஏப்ரல் மாதம்.

 நான் கனெக்டிகட் மாகாணத்தில், நியூ ஹேவன் நகரில் இருந்த யேலில் சேர்ந்து எட்டு மாதங்கள் ஆகியிருந்தன.  தகவல்தொடர்பு பொறியியல் துறையில்  ( Communication Engineering ) ஆய்வுகள் செய்ய நான் படித்துக் கொண்டிருந்த நேரம்.

திடீரென்று எனக்கு ஓர் அழைப்பிதழ் வந்தது. தமிழ்நாட்டில் அப்போது முதல் மந்திரியாய் இருந்த சி.என். அண்ணாதுரை அவர்களைச் சந்திக்கவும், அவருக்குக் கொடுக்கப்படும் ஒரு வரவேற்பு நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்கவும் வந்த அழைப்பிதழே அது. இதுபோன்ற அழைப்பிதழ் யேலில் படித்துக் கொண்டிருந்த மற்ற பல இந்திய மாணவர்களுக்கும் அனுப்பப் பட்டது என்பதைப் பிறகு அறிந்தேன்.

சப் ஃபெல்லோஷிப் ( Chubb Fellowship ) என்ற திட்டத்தின் கீழ் யேலுக்கு வந்திருக்கிறார்  அண்ணாதுரை என்று அறிந்தேன். நான் முன்பு சென்னையில் சந்தித்த யேல் பட்டதாரியான அமெரிக்க தூதரக அதிகாரிதான் அண்ணாதுரைக்கு இந்த விஷயத்தில் உதவியிருக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

 அண்ணாதுரை அவர்களைப்  பின்னர் வேறு சில சமயங்களிலும் சந்திக்கும் வாய்ப்புக் கிட்டியது. அங்குள்ள அமெரிக்க மாணவர்களுடன் திருக்குறளைப் பற்றித் தான் பல முறை பேசியது  பற்றி எடுத்துரைத்தார் அண்ணாதுரை.

அப்போது, நிரந்தரமாய் அமெரிக்கப் பல்கலைக் கழகங்களில்    தமிழ் ஒலித்தால், தமிழின் பெரும் இலக்கியங்கள் விளக்கப்பட்டால் எவ்வளவு அழகாய் இருக்கும் என்பது போன்ற எண்ணங்கள் என்னுள்  எழுந்தன. அன்று ஒரு ’ வெறும்’ கனவாய் இருந்தது இன்று மெல்ல மெல்ல ஹார்வர்ட் தமிழ் இருக்கை மூலம் நனவாய் ஆகும்  என்று நம்புகிறேன்.

அண்ணாதுரை உடல் நலமில்லாமல் இருந்தார்  என்பதைப் பற்றி எனக்கு ஒன்றுமே அப்போது தெரியாது. அவரும் அதை ஒன்றும் காட்டிக் கொள்ளாமல்தான் எங்களுடன் பேசினார்.

அவருக்கு இசையில் நாட்டம் உண்டு என்பதை நான் அறிவேன்.  கனெக்டிகட்டில் இருந்த வெஸ்லியன் பல்கலைக் கழகத்தில் கர்நாடக சங்கீதம் சொல்லிக் கொடுப்பதைப் பற்றிக் கூறி, அவர் அங்குச் சென்றாரா என்று கேட்டேன். உற்சாகமாக, அவர் ராஜரத்தினம் பிள்ளை, காருகுறிச்சி அருணாசலம் போன்றோரின் நாகஸ்வர ஒலிநாடாக்களைச் சென்னையிலிருந்து கொண்டுவந்து அவர்களுக்குத் தந்ததாகச் சொன்னார்.

அமெரிக்கர்கள் தென்னிசையைப் பாடுவதைக் கேட்டீர்களா என்று வினாவினேன். அவர் சிரித்துக் கொண்டே சொன்னது என் காதில் இன்னும் ஒலிக்கிறது.

“ ஓ, கேட்டேனே!, வெள்ளை வெளேரென்று ‘ஜிப்பா’க்கள் அணிந்த தஞ்சாவூர் ராவ்ஜிக்கள் பாடுவது போல இருந்தது ! “ என்றார்.

பிறகு அவர் அமெரிக்கத் தலைநகரான வாஷிங்க்டனுக்கு ரயில் வண்டியில் போகும் நாள் வந்தது. நாங்கள் சிலர் நியூ ஹேவன் ரயில் நிலையத்திற்குச் சென்றோம், அவரை வழியனுப்ப.

அண்ணாதுரைக்குச் சிறிது மனவருத்தம். தன்னை விமானம் மூலம் அனுப்பாமல், ரயில் மூலம் அனுப்புகிறார்களே என்று.  விமான நிலையம் செல்வதற்கு எடுத்துக் கொள்ளும் நேரம், பிறகு விமான நிலையத்திலிருந்து ஹோட்டல் செல்லும் காலம் எல்லாவற்றையும் கணக்குப் போட்டால் இதுவே குறைந்த நேரம் பிடிக்கும் என்றும், மேலும் வழியில் உள்ள இயற்கைக் காட்சிகளைப் பார்த்துக் கொண்டே செல்வதற்கும் ரயில் பயணமே மேல் என்று சொல்லி அவரை நாங்கள் சமாதானப் படுத்தினோம்.

” மீண்டும் சந்திப்போம்” என்று சொல்லி, சிரித்த முகத்துடன் கைகள் அசைத்து அன்று அவரை ரயில் பயணத்தில்  அனுப்பி வைத்தோம்.

அடுத்த ஆண்டில் தமிழ்நாடே கண்ணீருடன் அவரை வேறொரு பயணத்தில் அனுப்பி வைத்தது.   

தொடர்புள்ள பதிவுகள்:

அண்ணாதுரை