2276. சோ ராமசாமி - 9

ராக்கெட் ராணி

சோ

 சோ’ விகடனில் 1970-இல் எழுதிய எட்டாம் நவரச(!)க் கதை (படக் கதை)

====

1. படம்: ஒரு தெரு. நல்ல இருட்டு. அந்த இருட்டில் ஓர் இளம் பெண் நடந்து செல்கிறாள் என்பது 'பளிச்' என்று தெரியவேன்டும். அந்தப் பெண்ணின் மேலாடை விலகியிருந்தால் நல்லது.

வார்த்தை: அந்த இருட்டில் ராணி தன்னந்தனியாகப் போய்க் கொண்டிருந்தாள்!

2. படம்: படத்திற்கான சதுரத்தின் வலது பக்கம் மேல் முனையிலிருந்து ஓர் அம்புக்குறி. அந்த அம்புக்குறியின் நுனியில் ஒரு ரவுண்ட். அந்த ரவுண்டிற்குள் 'ஏய் நில்' என்ற வார்த்தைகள்.

வார்த்தை: ''ஏய் நில்'' என்ற இடி முழக்கக் குரல் கேட்டு ராணி ஸ்தம்பித்து நின்றாள்.

3. படம்: ஒரு முரட்டு உருவம். முகமூடி, கட்டம் போட்ட பனியன், லுங்கி, பட்டை பெல்ட், முறுக்கிய மீசை, கிருதா, கலைந்த முடி, வாயில் பீடி, கையில் துப்பாக்கி. அந்த உருவம் ராணியை மிரட்டுகிறது. ராணியின் பயத்தைக் காட்ட, அவள் இடக்கையின் பின்புறத்தை மோவாய்க்கட்டையின் கீழ் வைத்து சித்திரம் போட வேண்டும். அவள் முகத்திலிருந்து ஓர் அம்புக்குறி. அம்பு நுனியில் ரவுண்ட். ரவுண்டிற்குள் 'ஹா!'

வார்த்தை: ''மரியாதையாக நகைகளைக் கழட்டு!'' என்கிறான் முரடன். ராணி பயந்து 'ஹா' என் கிறாள்.

4. படம்: இப்போது அவர்கள் நடு குகையில் இருக்கிறார்கள். (ராணியின் மேலாடையை அதற்குள் அவசரப்பட்டு சீராகப் போட்டுவிடவேண்டாம். நிதானமாகச் சீர்படுத்திக்கொள்ளலாம்) ராணி முகத்திலிருந்து அம் புக்குறி நுனி ரவுண்டில் 'களுக்.'

வார்த்தை: அவன் ''ஏன் சிரித்தாய்?'' என்று மிரட்ட, ''நீ யார் என்று எனக்குத் தெரியும். நீ என் அண்ணன்!'' என்கிறாள் ராணி.

5. படம்: முகமூடி திடுக்கிடுகிறான் என்பதைக் காட்ட, அவன் தலைக்கு மேல் அம்புக்குறி ரவுண்டில் கேள்விக்குறி. ராணி அதைக் கண்டு மகிழ்கி றாள் என்பதைக் காட்ட, அவள் தலைக்கு மேல் அம்புக்குறி ரவுண்டுக் குள் ஆச்சரியக்குறி.

வார்த்தை: ''டேய்'' என்று சத்தம் போடுகிறான் முகமூடி!

6. படம்: அந்த இடத்தில் இப் போது ஒரு நாற்காலி வருகிறது. அதைச் சுற்றி மின்சாரக் கம்பிகள்.

வார்த்தை: ''இதோ இந்த எலெக்ட்ரிக் நாற்காலியில் உன்னை வைத்துத் தீர்த்துவிடுகிறேன், பார்'' என்று கர்ஜனை செய்கிறான் முகமூடி.

7. படம்: அறையில் ஒரு ராக்கெட் இறங்கியுள்ளது. ஓர் அழகான வாலிபன் இறங்குகிறான். கையில் துப்பாக்கி. முகத்துக்கு எதிரில் அம்புக்குறி. ரவுண்டுக்குள் ''அன்பே!''. துப்பாக்கி நுனி ரவுண்டில் 'டுமீல்'

வார்த்தை: ராக்கெட்டிலிருந்து இறங்கிய வாலிபன், ''அன்பே... கவலைப்படாதே! நான் இருக்கிறேன்'' என்று கூறி, துப்பாக்கியால் 'டூமீல்' என்று மின்சார நாற்காலி ஸ்விட்சை சுடுகிறான்.

8 படம்: மின்சார நாற்காலியில் முரடன் விழுகிறான். அது தீப்பற்றி எரிகிறது. முரடனின் தலைக்கு மேல் ''ஹா! அய்யோ! ஹா!''

வார்த்தை: முகமூடி மின்சார நாற்காலியில் எரிக்கப்பட்டு இறக் கிறான்!

9 படம்: முகமூடி முழுதும் எரிந்து சாம்பலானவுடன், அவன் உடல் தரையில் விழுந்து கிடக்கிறது. ராணியும் அத்தானும் இருக்கும் ராக்கெட் ஜன்னல் வழியே வெளியே றிக்கொண்டிருக்கிறது. அதன் மேல் ரவுண்டில் 'ஜொய்!'

வார்த்தை: ராணி இறந்த தன் அண்ணன் முகமூடியின் சாம்பலாய்ப்போன உடலைப் பார்த்து, ''ஐயோ, அண்ணே!'' என்கிறாள். அவள் காதலன் ''அன்பே'' என்கிறான். உடனே அவள், ''அத்தான்'' என்கிறாள்! ராக்கெட் பறக்கிறது! பாவம் காதலன்!

[ நன்றி: விகடன் ]

தொடர்புள்ள பதிவுகள்:
சோ ராமசாமி 

பி.கு.   If you enter your e-mail in the 'Follow by Email' box to be found on the top right-hand side of my blog, the service , follow.it          will deliver my blog-updates to your e-mail regularly.

If you are already a Follower of my blog , thanks for reading!

2176. சோ ராமசாமி - 8

சத்தியம் அஹிம்ஸை!

சோ

                                

 

சோ’ விகடனில் 1970-இல் எழுதிய ஏழாம் நவரச(!)க் கதை (பாப்பா மலர் கதை)

 

வானொலி நிலையத்தில் பாப்பா மலருக்காக சிறுவர்கள், சிறுமியர்கள் கூடியிருக்க, ரேடியோ அண்ணா ஒரு சிறுமி யைப் பார்த்துக் கேட்கிறார்... ''உன் பேர் என்னம்மா?'' ''ஆமப்பியா!'' என்கிறது குழந்தை. ''ஆமப்பியாவா... ஓ, ராமப்ரி யாவா? உம், சொல்லும்மா. என்ன கதை சொல்லப்போறே?'' ''வந்து... ஒயு ஊய்லே... இல்லே...வந்து... ஒயே ஒயு ஊய்லே...'' ''ம்... கதை ரொம்ப சுவாரஸ் யமா இருக்கே! ம்... சொல்லு!'' ''ஒயே ஒயு ஊய்லே... ஒயு காக்கா. ம்ம்ம்... வந்து... அந்த காக்கா ஒயு வதைய வாயிலே வெச்சுந்து இய்ந்துது...'' ''பலே! பலே!'' - ரேடியோ அண்ணாவிற்கு உற்சாகம் தாங்க வில்லை. கதை இவ்வளவு சுவாரஸ்யமாகப் போகும் என்று அவர் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. ''ம்... மேலே சொல்லு. காக்கா வாயிலே வடை இருந்தது. அப்புறம்...'' ''ம்ஹ¨ம்... காக்கா வாயிலே வதை இல்லை... வதையைதான் காக்கா வாயிலே வெச்சுந்து இய்ந்தது.'' ''சரி, காக்கா வாயிலே வடையை வெச்சுண்டு இருந்தது.'' ரேடியோ அண்ணா தன் தவறை உணர்ந்து திருத்திக்கொள்கிறார். ''அந்த காக்கா வந்து, மயத்து மேலே இய்ந்துது. அப்போ அங்கே ஒயு நயி வந்தது!'' ''ஓ! நரி வந்துதா?!'' ''நயி வந்து... காக்கா பாத்து... 'காக்கா, காக்கா... நீ நன்னா பாத்துப் பாதுவியே... ஒயு பாத்துப் பாது'ன்னு சொல்லித்து!'' ''பலே! அப்புறம்?'' ''வந்து... காக்கா... கா... கான்னு நன்னா உய்க்க நம்ம யேடியோவிலே பாதய மாதியே பாத ஆயம்பிச்சுது...'' ''சரி... சரி... அப்புறம்?'' ''காக்கா வதைய வாயிலே வெச்சுந்து இய்ந்ததா... அது பாத ஆயம்பிச்ச உதனே... வாயைத் தியந்து பாடித்து... வாயைத் தியந்த உடனே... வாய் தியந்தது. வந்து... வந்து...'' ''ம்... வாயைத திறந்த உடனே வடை கீழே விழுந்துடுத்தா?'' _ ரேடியோ அண்ணாவால் சஸ் பென்ஸைத் தாங்கமுடிய வில்லை! ''வாயைத் தியந்த உதனே வதை கீயே உயலை... வதை கீயே உயத்துக்குள்ள நயி அதை கப்புனு பிதிச்சுதுத்து...'' ''ஐயய்யோ! அடப் பாவமே!'' - எதிர்பாராத இந்த அதிர்ச்சி தரும் முடிவைத் தாங்கும் சக்தி இல்லாமல் திணறுகிறார் ரேடியோ அண்ணா. ''வதையை நயி வாயிலே பிதிச்சு, துடுதுடுன்னு ஓதிப் போச்சு!'' ''காக்கா என்ன பண்ணித்து?'' ''காக்கா... வந்து... வந்து...'' ''ஓஹோ! 'நாம முட்டாள்தனமா பாடினதாலேதானே வடையைப் பறி கொடுத்தோம். நம்ம சக்தியை பெரிசா நினைச்சுண்டா ஏமாந்து தான் போவோம். தன்னடக்கமா இருந்தாதான் நன்னா வாழ லாம்'னு காக்கா புரிஞ்சுண்டு தாக்கும்..?'' ''உம்... கதை முதிஞ்சு போச்சு'' என்கிறது குழந்தை ராமப்ரியா. எல்லாக் குழந்தைகளும் கை தட்டி மகிழ்கின்றன. ''இந்தக் கதையிலேருந்து நீங்கள்ளாம் என்ன தெரிஞ்சுக்கணும்? மகாத்மா காந்தி சொன்ன மாதிரி நாமெல்லாம் நடந்துக்கணும். காந்திஜி காட்டின வழி அஹிம்சை, சத்தியம். அது ரெண்டையும் நாமெல்லாம் மறக்கவே கூடாதுன்றதை ராமப்ரியா எவ்வளவு அழகா சொல்லிட்டா!'' என்று முடிக்கி றார் ரேடியோ அண்ணா.

 [ நன்றி: விகடன் ]

தொடர்புள்ள பதிவுகள்:
சோ ராமசாமி 

பி.கு.   If you enter your e-mail in the 'Follow by Email' box to be found on the top right-hand side of my blog, the service , follow.it          will deliver my blog-updates to your e-mail regularly.

If you are already a Follower of my blog , thanks for reading!

1874. சோ ராமசாமி - 7

 என்னைப் போல் ஒருவன்!

 'சோ'

சோ’ விகடனில் 1970-இல் எழுதிய ஆறாம் நவரச(!)க் கதை (ரியலிசக் கதை)

அவள் தன் புருசனைப் பார்த்து, ''தா... சும்மா கிட!'' என் றாள். புருசன், ''சீ... கம்னு கிட!'' என்றான். அவர்கள் ஏழு வயதுப் பையன், ''இது இன்னடா பேஜாரு!'' என்றான்.

''இந்தாம்மே... இப்ப இன் னான்றே?''

''இன்னாய்யா முறைக்கிறே..! இஸ்டமில்லாட்டி உட்டுட்டுப் போயேன்... இன்னாமோ உன்னை நம்பித்தான் நான் கீரா மாதிரி!''

''சீ... கய்தே! இன்னா தெனா வெட்டு இருந்தா இப்படி பேசுவே நீ!'' என்று கோபமாகக் கூறி, அருகிலிருந்த அரிவாளை எடுத்தான் அவன். பக்கத்திலிருந்த தேங்காயையும் எடுத்து ஒரே சீவாகச் சீவினான். இளநீர் குடித்துவிட்டு வெளியேறிவிட்டான். அவன் கீழே அலட்சியமாக வீசி எறிந்து விட்டுச் சென்ற தேங்காயை அவள் கையில் எடுத்து உடைத்துக் கொஞ்சம் சாப்பிட்டாள். பையனுக்கும் கொடுத்தாள்.

அடுத்த நாள், அந்த வீட்டில் பையன் கண் விழித்து எழுந்த போது, தாயின் பக்கத்தில் வேறொருவன் படுத்துக் கிடந் தான்.

''யாரம்மா இது?'' என்றான்.

''இவன்தாண்டா இனிமே உங்கப்பன்!'' என்றாள் அவள்.

''அப்பாவா? நம்ம அப்பாவா?''

''அவன் பூட்டான்! இவன் வன்ட்டான். கம்னு கிடறா! இந்தா, கஞ்சி தண்ணி. குட்சிட்டு வெளியிலே போய்ட்டு வாடா!''

''அம்மா... நீ...'' - அந்தப் பிஞ்சு உள்ளத்திலே விவரிக்க முடியாத வேதனை.

''சீ! உங்கப்பனுக்குப் பொறந்த வன்தானே நீ... அதே திமிரு! கேல்வியா கேக்கறே... கய்தே... போடா வெளியிலே! இனிமே ஊட்டுப் பக்கம் வந்தே, தோலை உரிப்பேன்!'' என்று கத்தினாள். இந்தச் சத்தம் கேட்டு, அந்தப் புதியவன் எழுந்துவிட்டான்.

''இன்னாம்மே கெலாட்டா?'' என்றான்.

அவள் அவனை முறைத்துப் பார்த்தாள். ''இன்னா கெலாட் டாவா இருந்தா உனுக்கின்னாய்யா? எனக்கும் என் மவனுக் கும் ஆயிரம் இருக்கும்! நீ கம்னு கிடப்பியா. அத்த உட்டுட்டு...''

அந்தப் பையன் மிரள மிரள விழித்துவிட்டு, வெளியே சென்று விட்டான். அவள் 'ஓ'வென்று அழ ஆரம்பித்துவிட்டாள்.

''இன்னாம்மே, ஏன் அளுவறே? தா... இன்னா ஆயிடிச்சு இப்ப... ஏம்மே கூவறே... கோஸ்டம் போடாதே... தா!''

''என்னைத் தொடாதேய்யா..! எல்லாம் உன்னாலேதான். நீ ஏன்யா வந்தே..? பூடு...பூடு...'' என்று கத்தினாள்.

''இன்னாமே இது, இப்படிச் சொல்றே? வா, ரெண்டு பேருமா பூடுவோம்...'' என்று அவன் அவள் கையைப் பிடித்தான்.

பூடுவதா, பூடாமல் இருப்பதா என்று புரியாமல் தவித்தாள்.

''ஆமா... இப்ப உன் பெஞ்சாதி எங்கேய்யா கீரா?''

''உம் புருசனோடதான்!''

''அடப் பாவி!'' என்றாள்.

அப்போது அவள் புருசன் வந்துவிட்டான். ''யேண்டி! இன்னாடி பாவியைக் கண்டே நீ?''

''ஊராமுட்டான் பெஞ்சா தியைக் கூட்டிக்கினியே, நீ பாவி இல்லாமே இன்னாய்யா?''

''அப்ப இவன்கூட நீ கீறியே, இதுக்கு இன்னா சொல்றே?''

''இவன்கூட நான் இருந்தா, ஊராமுட்டான் பெஞ்சாதியைக் கூட்டிக்கின இவன்தான் பாவி. நான் இன்னாத்தக் கண்டேன்!''

அதற்குள் அந்த ஆளின் பெஞ்சாதி வந்து, ''யோவ்... வாய்யா ஊட்டுக்கு! நடந்தது நடந்து போச்சு'' என்று அவனை அழைத்துப்போய்விட்டாள்.

அப்போது மகன் வந்தான். ''நயினா நயினா!'' என்று அப்பாவைக் கட்டிக்கொண்டான். ''வாடா ராசா'' என்றான் புருசன். ''நம்ம மவன்'' என்றாள் அவள்.

''சரி சரி, இப்ப இன்னா இப்ப? அவன் யாரு... என்னைப் போல ஒருத்தன். உடு..!'' என்றான் அவன்.

பையன் குளிக்கச் சென்றான். அவள் பையன் தலையில் தண்ணீர் ஊத்தினாள். அவள் பாவம் தீர்ந்தது!

 [ நன்றி: விகடன் ]

தொடர்புள்ள பதிவுகள்:
சோ ராமசாமி

பி.கு.  I have now switched to a new service , follow.it  which will deliver my blog-updates to your e-mail regularly. If you like what you have read and the contents of my blog and would like to be a follower of my blog, please enter your e-mail in the 'Follow by Email' box to be found on the top right-hand side of my blog.  If you are already a Follower of my blog , thanks for reading!  

1715. சோ ராமசாமி -6

 சோ ஒரு கர்மயோகி

எஸ்.வி.சங்கரன் 

டிசம்பர் 7. 'சோ'வின் நினைவு தினம். 

[நன்றி: அமுதசுரபி ]

[  If you have trouble reading from an image, double click and read comfortably. Or right click on each such image and choose 'open image in a new tab' , Then in the new tab , and, if necessary, by using browser's  zoom facility to increase the image size also,  can read with comfort. One can also download each image to one's computer and then read with comfort using browser's zoom facility ]

தொடர்புள்ள பதிவுகள்:
சோ ராமசாமி

1389. சோ ராமசாமி -5

தாயே தெய்வம் 
சோ

’சோ’ விகடனில் 1970-இல் எழுதிய ஐந்தாம் நவரச(!)க் கதை (சினிமாக் கதை).

ஓர் ஏழை; ஏழையென்றால் ஏழை அப்படிப்பட்ட ஏழை. சட்டைதான் டெரிலின் சட்டையாகவே அணிவானே ஒழிய, ஒரு வேளை கஞ்சிக்குக்கூடக் கஷ்டப் படும் ஏழை. அவனிடம் ஒரு விசேஷம்... சேர்ந்தாற்போல் எவ்வளவு நாள் பட்டினி கிடந்தாலும் சரி, எத்தனை முரடர்களையும் ஒண்டி ஆளாக அடித்து நொறுக்கி விடுவான்.

அந்தக் கதாநாயகன், கதாநாயகியைக் காதலிக்கிறான். அவள் பணக்காரி, பணக்காரி, அப்படிப் பட்ட பணக்காரி. பணக்காரியே ஒழிய, உள்ளம் இளகிய உள்ளம். ஏழைகளைக் கண்டால் போதும், உடனே காதலித்துவிடும். அவள் அப்பாவோ பணத் திமிர், சாதி வெறி, கர்வம், ஆடம்பரம், அகம் பாவம் இவை எல்லாவற்றுக்கும் இருப்பிடம். 'தன் பெண் படித்துப் பட்டம் பெற்றவளாக இருந்தால் என்ன... கட்டை வண்டிக்காரனைக் காதலிக்கட்டுமே' என்று சும்மா இராமல், காதலுக்கு முட் டுக்கட்டை போட்டுவிட்டார்.

அந்தக் கதாநாயகிக்கும் கதா நாயகனுக்கும் காதல் ஏற்பட்டதே ஒரு சுவையான நிகழ்ச்சி! அவள் சைக்கிள் ஓட்டிக்கொண்டு வந் தாள். எதிரே இவன் கட்டை வண்டி. ஒரு மோதல்... உடனே காதல்! அவள் அவனைப் பார்த்து, ''ஏய்... ஃபூல்!'' என்றாள். அவன் உடனே, ''ஏய் கேர்ள்!'' என்றான். இது மவுன்ட்ரோடில் நடக்கிறது. உடனே கதாநாயகி பி.சுசீலா குர லில், ''ஏய் ஃபூல்... ஏய் ஏய் ஏய்... ஃபூல்!'' என்று பாடுகிறாள். கதா நாயகன் டி.எம்.எஸ். குரலில், ''ஏய் கேர்ள்... ஏய் ஏய் ஏய் கேர்ள்'' என்று பாடுகிறான்.

'ஓய் ஓய்... ஒண்ணாம் நம்பர் இடியட்! ஓ...ய்ய்யா!' - அவள்.
'டோய் டோய்... ரெண்டுங் கெட்டான் ரெடிமேட்! டோய்யா!' - அவன்.
மெரீனா பீச்சிலிருந்து ஊட்டிக் குப் போய்த் திரும்பி மறுபடி மவுன்ட்ரோடுக்கே வந்து பாட்டை முடித்துக்கொண்டு, தெய்விகக் காதலர்களாகிவிட்டார்கள்.

கதாநாயகனும் கதாநாயகியும் இரண்டாவது டூயட் பாடுவதற்காக, ரகசியமான இடமாக இருக்கட் டுமே என்று மைசூர் பிருந்தாவனத்துக்குப் போய், பல்லவியை ஆரம் பித்து, அப்படியே சாத்தனூர் அணைக்கட்டில் வந்து சரணத்தைப் பாடும்போது, கதாநாயகியின் பொல்லாத அப்பா ஒரு செடிக்குப் பின்னாலிருந்து பார்த்துவிட்டார்!

அவர் எதற்காகச் சாத்தனூர் அணைக்கட்டுக்கு வந்தார் தெரி யுமா? கள்ளக் கடத்தல் வியாபாரம் செய்ய! தன் வீட்டில் கள்ளக் கடத்தல் வியாபாரம் செய்தால் யாராவது பார்த்துவிடுவார்களே என்று பயந்து, அதை சாத்தனூர் அணைக்கட்டிலாவது, பார்க்கிலாவதுதான் வைத்துக்கொள்வார்.

வீட்டுக்கு வந்த பிறகு, மகளை கண்டபடி திட்டி, இனிமேல் வீட்டை விட்டு வெளியே போகவே கூடாது என்று கூறிவிட்டார். வீட்டில் வேலைக்காரன் இருக்கிறானே, அவன் சும்மா இருப் பானா? அவன் கதாநாயகனுக்கும் கதாநாயகிக்கும் உதவுவது என்று தீர்மானித்துவிட்டான். அவனுக்கு அதுதானே வேலை? ஏனென்றால், அவன் கதாநாயகனுக்கு நண்பன். அவன்தான் காமெடியன்.

அவன் உதவியோடு சில பல ரீல்களுக்குப் பிறகு, கடைசியில் போலீஸ் வந்து வில்லனைக் கைது செய்தது. உடனே வில்லன் மனம் திருந்தி, ''நான் திருந்திட்டேன். என் மகளை நீயே கல்யாணம் செய்து கொள்'' என்று சொல்ல, ''நீங்கள் நினைத்ததுபோல் நான் கட்டை வண்டிக்காரன் அல்ல. படித்துப் பட்டம் பெற்ற இன்ஜி னீயர். பொழுதுபோக்குக்காகக் கட்டை வண்டி இழுத்தேன். அவ்வளவுதான்'' என்று உண்மையை விளக்கினான் கதாநாயகன்.

கதாநாயகிக்கும் கதாநாயகனுக் கும் விமரிசையாகக் கல்யாணம் நடந்தது. கதாநாயகன் தன் தாயார் படத்தின் முன்னால் நின்று கை கூப்பி வணங்கி, ''தாயே! எல்லாம் உன்னால்தான் நடந்தது. எங்களை ஆசீர்வாதம் பண்ணம்மா!'' என்று கேட்டான். தாயார் படத்தின் மீதிருந்த மாலையிலிருந்து, ஒரு ரோஜா இதழ் கதாநாயகன் தலையிலும், இன்னொரு ரோஜா இதழ் கதாநாயகி தலையிலும் விழுந்தது. அவன் சொன்னான்... ''தாயே தெய்வம்!''

உடனே அவர்கள் இருவரும் காஷ்மீருக்குப் போக, அவள் ''ஏய் ஏய் ஏய்... ஃபூல்!'' என்று பாட, அவன் ''ஏய் ஏய் ஏய்... கேர்ள்'!' என்று அவளைத் துரத்தினான்.

[ நன்றி: விகடன் ]

தொடர்புள்ள பதிவுகள்:
சோ ராமசாமி

1254. சோ ராமசாமி -4

எது வாழ்க்கை ?
சோ

’சோ’ விகடனில் 1970-இல் எழுதிய நான்காம் நவரச(!)க் கதை (தத்துவக் கதை).
===

அவன் நடந்துகொண்டிருந்தான்; முடி வில்லாமல் நீண்டுகொண்டேயிருந்த நடை எங்கேதான் முடியுமோ! கையிலிருக்கும் கமண்டலத்தையும், உடம்பிலிருக்கும் காவி உடையையும், நெற்றியிலிருக்கும் திருநீற்றையும், முகத்திலிருக்கும் தாடியையும் கண்டால் ஒரு சாமியாரோ என்ற சந்தேகம் வருகிறது.

இந்த இளம் வயதில் அவன் சாமியாராகக் காரணமென்னவாக இருக்கும்? இப்போது ஏன் போகுமிடம் தெரியாமல் இப்படிப் போய்க்கொண்டிருக்கிறான்?

வாழ்வாராம் வாழ்வார் வாழாதார்
வாழுண்டு வாழைக்காயாம் வாழ்வே!

என்று திருவள்ளுவர் கூறியதற்கு இலக்கணமாக இருக்கிறதே அவன் வாழ்வு!

பெரிய பண்ணை சுப்புராயன் என்று பேர் சொன்னால் அந்த ஊரே அடங்கும். மாநிறம்; தலையில் கூந்தல். அந்த கூந்தல் கறுப்பு; மீசையும் கறுப்புதான். ஆனால் பற்களோ வெளுப்பு! அந்த கம்பீரத்தோடு பெரிய பண்ணை சுப்புராயன் தெருவில் வந்தால், அழுத குழந்தைகூட வாயை மூடும். ஏனென்றால், ஏதாவது குழந்தை அழுதால் சுப்புராயன் அந்த குழந்தை வாயில் கடலை உருண்டையைத் திணித்துவிடுவார். அவ்வளவு தாராள மனது. அந்த சுப்புராயனின் மகன்தான் ராயப்பன். அவன் பிற்காலத்தில் சாமியாராகப் போகிறான் என்று யார்தான் நினைத்திருப்பார்கள்?
வாழ்க்கை என்பது ஒரு கடிகாரம். அதில் மனிதன் ஒரு பெரிய முள்; சின்ன முள்தான் கடவுள். பெரிய முள்ளை சின்ன முள் துரத்துகிறது. சிறிய முள்ளை பெரிய முள் துரத்துகிறது. இரண்டும் சேரும்போது கடிகாரம் ஓடுகிறது. கடிகாரம் நின்றுவிட்டால் பெரிய முள்ளும், சிறிய முள் ளும் நின்றுவிடுகின்றன. அப்படியிருக்க அலாரம் அடிக்கும் சமயத்தை யாரால் சொல்ல முடியும்? ராயப்பனுக்கு மட்டும் இப்படிப்பட்ட மனப் பக்குவம் சிறு வயதில் எப்படி ஏற்பட முடியும்? சிறிய முள்ளை துரத்தும் பெரிய முள்ளாகவே வாழ்ந்தான். வாழ்க்கை என்னும் கடிகாரம் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது. விநாடி முள்ளைத்தான் காணோம்! எங்கே தேடுவது? யாரைக் கேட்பது? என்ன வாழ்க்கை இது?

இந்தச் சமயத்தில்தான் அவனுக்கு அவளுடைய நட்பு ஏற்பட்டது. இதயத்தையே திறந்து அவள் முன் வைத்தான். தன் உயிரையே கொடுப்பதாகக் கூறினான். ஆனால், அவளோ சம்மதிக்கவில்லை. அவளையும் குற்றம் கூறிப் பயன் இல்லை என்பதை அவன் அந்தராத்மா அறியும். வேறு வழியின்றிக் காவியுடை அணிந்தான்.

சித்தனே, பித்தனே, பிறைசூடி கந்தனே
இத்தனை, அத்தனை என்றிராமல் எத்தனை!
பக்தனே, முக்தனே சர்வபுத்த சொந்தனே
வத்தலை, பத்தலை அடியார் குளித்தலை!

என்ற சித்தர் பாடலொன்று ராயப்ப சாமியாருக்கு நினைவு வந்தது.
அப்போது 'சுவாமி' என்ற குரல் கேட்க, தியானத்திலிருந்து விடுபட்டு, அழைத்தது யார் என்று பார்த்தார் சாமியார். என்ன? அவளா இது! எத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பார்க்கிறான்!

"நீயா?" என்றான் ராயப்பன். "பெண்ணே! இனி நீ கேட்டாலும் என் உயிரைத் தருவதற்கில்லை. உயிர் என்பது புரியாத புதிர்! பசுவிற்கு புல்லைக் கொடுத்தால், பதிலுக்கு அது நமக்கு பாலைத் தருகிறது. ஆனால் மனிதன்? ஐயோ! ஒரு பிடி சோறு போட்டால் பதிலுக்கு ஒரு ஏப்பம் விடுகி றான்! ஏப்பம் பசும்பாலாகுமா? அதுதான் வாழ்க்கை."

"அப்படியானால் நாம் சேர்ந்து வாழவே முடியாதா?" என்று கேட்டாள் அவள்.

அவன் நடந்தான்... அடிவானத்தை நோக்கி! அவளை பைத்தியக்கார ஆஸ்பத்திரிக்கு அழைத்துக் கொண்டு போனார்கள்.

  [ நன்றி: விகடன் ]

தொடர்புள்ள பதிவுகள்:
சோ ராமசாமி

1047. சோ ராமசாமி -3

ஒண்ணே ஒண்ணு ! 
‘சோ’ 

’சோ’ விகடனில் 1970-இல் எழுதிய மூன்றாம் நவரச(!)க் கதை ( கவர்ச்சிக் கதை).
===

அன்று ஏகாம்பரம் வீட்டில் ஏகக் கூட்டம். ஏகாம்பரத்தின் மகன் ரவிக்கு மூன்று வயதாகிறது. பிறந்த நாளை விமரிசையாகக் கொண்டாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். நண்பர்கள் கூட்டம். வீடு நிரம்பி வழிந்து கொண்டிருந்தது.

ஏகாம்பரத்தின் மனைவி ஜலஜா அங்குமிங்கும் ஓடியாடி, வந்தவர்களை கவனித்து உபசரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

ஏகாம்பரம் அடிக்கடி ஏதோ ஒரு மாதிரியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். ஜலஜா அவனை நெருங்கி, "என்ன யோசிக்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டாள்.

"ஜலஜா, என்னால் தாங்க முடியவில்லை."
"என்ன?" என்றாள் ஜலஜா.
"ஒண்ணே ஒண்ணு கொடேன்!"
"ஸ்... வேண்டாம்! பேசாமல்இருங்கள்."
"ப்ளீஸ், ஜலஜா! ஒண்ணே ஒண்ணு."
"இத்தனை நண்பர்கள் வந்திருக்காங்க... என்ன நினைப்பாங்க. அதெல்லாம் வேண்டாம்!"
"அவங்க என்ன நினைச்சாலும் பரவாயில்லை, ஒண்ணே ஒண்ணு..."
"ஐயோ! உங்களுக்கு வயசாகறதேயழிய... சே..!"
"அப்படி என்ன வயசாயிடுச்சு! முப்பத்தஞ்சுதானே... ஒண்ணே ஒண்ணு... ப்ளீஸ், ஜலஜா!"
"எல்லார் எதிரிலேயுமா? இங்கேயேவா? கஷ்டம்!"
"ரவிக்கு மட்டும் எல்லார் எதிரிலேயும் கொடுக்கறியே?"
"உங்கள் கேள்வி உங்களுக்கே நல்லா இருக்கா? அவன் சின்னப்பையன். நீங்க அப்படியா?"
"பரவாயில்லை, வெக்கப்படாம ஒண்ணே ஒண்ணு குடு ஜலஜா... யாரும் பார்க்க மாட்டாங்க!"
"ஒருவேளை பார்த்துட்டா என்ன பண்றது?"
"அப்போ, ஏதோ காரியமாப் போற மாதிரி அந்த சமையல் கட்டுக்குப் போயிடலாம்!"
"அய்யய்யோ..! நான் மாட்டேன். அங்கே என் சிநேகிதிகள்ளாம் நின்னுட்டிருக்காங்க. பார்த்துட்டா கேலி பண்ணுவாங்க."
"கடவுளே! சரி... தோட்டம்?"
"ஊஹும்..! அங்கே ரவி, தன் ஃபிரண்ட்ஸோட விளையாடிக்கிட்டிருக்கான்!"
"அப்போ... கிடையவே கிடை யாதா?"

ஜலஜா, தன் கணவனின் ஆவலைத் தணிக்கமுடியவில்லையே என்று ஏக்கத்தோடு அவனைப் பார்த்தாள்.
"ஜலஜா... அதோ பாரு! எல்லாரும் அந்தப் பக்கம்தான் பார்த்துட்டிருக்காங்க. நம்ப ரெண்டு பேரையும் யாருமே கவனிக்கலை. சீக்கிரம் ஒண்ணே ஒண்ணு கொடுத்துடு! யோசிக்காதே" என்று அவசரப்படுத்தினான் ஏகாம்பரம்.
ஜலஜாவும் துணிந்துவிட்டாள். கையிலிருந்த கம்மர்கட்டுகளிலிருந்து ஒன்றை எடுத்து, அவன் வாயில் போட்டாள். ஏகாம்பரம் ஆவல் தாங்காமல் அதை மென்று ருசித்தான்.
ஜலஜா பேசினாள்... "இதோ பாருங்க, இன்னியோட இந்த கம்மர்கட் ஆசையை விட்டுடுங்க. இத்தனை வயசுக்குப் பிறகும் கம்மர்கட் திங்கிறதை யாராவது பார்த்தா, அவமானம்!"
"அதுக்குத்தானே ரகசியமா கேட்டேன்" என்றான் ஏகாம்பரம். அவன் முகத்தில் அசடு வழிந்தது.

====
 [ நன்றி: விகடன் ]

தொடர்புள்ள பதிவுகள்:
சோ ராமசாமி

பி.கு.

கம்மர்கட் ரெசிபி :
https://www.yummytummyaarthi.com/2014/09/kamarkat-recipe-kamarkattu-recipe.html 

928. சோ ராமசாமி -2

மச்சவீர மாமன்னன்!
‘சோ’

சோ

முட்டைக் கண்ணால் முறுவலித்து
. மூழ்க வைத்தார் நகைச்சுவையில்
தட்டிக் கேட்க இதழ்தொடக்கம்; 
. சமயப் பணியும் அதிலடக்கம்;
சட்டம் கண்டோம் விடைகளிலே;
. தைர்யம் கண்டோம் தடைகளிலே;
கட்கம் என்றே அங்கதத்தைக்
. கண்ட ‘சோ’வை மறவோமே.

[ கட்கம் = வாள்; கத்தி ] 

           ---- பசுபதி ------

6-12-16

====

’சோ’ விகடனில் 1970-இல் எழுதிய இரண்டாம் நவரசக் கதை ( சரித்திரக் கதை).
===


சோழ நாட்டுக்கும், பாண் டிய நாட்டுக்கும், சேர நாட்டுக்கும் நடுவே இருந்த ஒரு தீவு அது. சுற்றிலும் கடல் இல்லாமலிருந்தும் தீவு என்று தன்னை அழைத்துக் கொள்ளும் திறனும் தீரமும், வரனும் வீரமும், அரணும் அறிவும், நரனும் நெறியும் படைத்த நற்றமிழ்த் தீவு.

இந்தத் தீவினால் சேர, சோழ, பாண்டியர்கள் நடுநடுங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். காரணம் - அந்தத் தீவிலிருந்து எப்போதும் குளிர் காற்று வீசும்! "திண்ட மண்டலத் தொண்டைத் தீவு' என கவிஞர்கள் பண்ணிசைத்து பாடிய தீவு! கி.பி. மு.பி. 10,878 ஆண்டின் கல்வெட்டுகளிலே இத்தீவின் வரலாறு செதுக்கப்பட்டிருப்பது சரித்திரப் பேராசிரியர்கள் அறியாத உண்மை.

98 போர்க் களங்கள் கண்ட தொண்டைக் கட்டு விலாமுட்டு வீரசிங்க பலரேயத்தானாதி சூரத் தேவன் என்ற தமிழ் அரசனின் கீழ் இந்த திண்ட மண்டலத் தொண்டைத் தீவு உலகமெங்கும் புகழெய்தி, கவிஞர்கள் வாயிலெல்லாம் புகுந்து புறப்பட்டு, வந்தாரை வாழ வைத்து, வராதவரை வழியனுப்பி, இருந்தாரை இருக்க வைத்து சரித்திரம்காணா புகழ் பெற்று, தமிழ்நாட்டு வரலாற்றிலே அழியாத இடம் பெற்று விளங்கியது. பொன்னேடுகளில் மாணிக்க எழுத்துக்களால் எழுதப்பட வேண்டிய சரித்திரம் அது. மரகத அட்டையினால் பைண்டும் செய்ய வேண்டும்!

அந்த மன்னாதி மன்னன் சூரத்தேவனின் ஒரே மகன் வில்லாதி விங்கட சங்கட கோழைச் சூரன் காலத்தில் திண்ட மண்டல தொண்டைத் தீவின் மக்கள் விடுதலைக்காகப் போராட ஆரம் பித்தனர். இதையெல்லாம் பார்த்துக் கொதித்து எழுந்தான் குண வீர குண்டுகுட்டி காடு வெட்டி புறமுதுகுராயனின் மகன் குணவீர குண்டுகுட்டி மேடுமுட்டி பின்வாங்குராயன்!

இந்த நிலையில்தான் அவன் ஒரு நாள் ஒரு கன்னியைச் சந்தித்தான்.! கன்னியா அவள்? பேரழகி! எழிலரசி! அமாவாசை நிலா! பௌர்ணமிச் சூரியன்! வசந்த கால சூறாவளி! கோடையிடி! கொடி இடையாள்! பருவத்தின் பரிசு! உருவத்தில் ஒடிசு! புருவத் தில் புதிசு! வானத்து வெண்ணி லவு! கானத்து கர்த்தபம்! கண்ணோடு கண்ணோக்கின் வாய் சொற்கிடமேது? அவன் உடனே பேசினான்... "கண்ணே!"
அவள் பவள வாய் திறந்து, "அத்தான்" என்றாள்.

"கனிரசமே!" என்றான்.

"இன்று நான் சாப்பிட்டது மிளகு ரசம்" என்றாள்.

ஊரடங்கும் நேரத்திலே ஆரணங்கு "அத்தான்' என்று அழைத்தால், காளையவன் ஓலையா எழுதுவான்? சோலை இருக்கையில் ஓலை எதற்கு? இரவு இருக்கையில் துறவு எதற்கு?

அவன் கையிலே ஒரு தவளை முத்திரை பொறித்த மோதிரத்தைக் கொடுத்தாள் அவள். "இந்த இலச்சினையைக் காட்டினால் நீங்கள் எங்கு வேண்டுமானாலும் போகலாம் அத்தான்" என்றாள்.

அதைப் பெற்று, சுரங்க வாயிலின் வழியே புகுந்து, அரண்மனை உள்ளே சென்று, நாட்டுக்கு விடுதலை அளித்தான் பின்வாங்கு ராயன்.
மனம் திருந்திய மன்னன் தொண்டைக்கட்டு விலாமுட்டு வில்லாதி விங்கட சங்கட கோழை சூரத்தேவன், குணவீர குண்டு குட்டி மேடுமுட்டி பின்வாங்குராயனைக் கட்டித் தழுவினான். அணைத்த மன்னனின் கையிலே பின்வாங்குராயன் முதுகில் இருந்த ஏதோ ஒன்று தட்டுப் பட்டது. பார்த்தான் மன்னன்! "ஹா, மச்சம்! அதே மச்சம்!" என்று கூவிய மன்னனைப் பார்த்து மக்களும் மற்றவரும் திகைத்து நிற்க, மன்னன் பேச லுற்றான்.. "மக்களே! இந்த வீரன் முதுகில் இருக்கும் இந்த மச்சம் அவன்தான் இந்த அரசுக்கு உரி யவன் என்பதைக் காட்டி விட்டது!"

"அது எப்படி?" என்றொரு குரல் எழுந்தது.

"அது அப்படித்தான்! மச்சத்தின் மகிமை அது! இவனுக்கே மகுடம்! என் மச்சானுக்குக் கொடுக்க வேண்டும் என்றிருந்த இந்த மகுடத்தை இந்த மச்சனுக்குக் கொடுக்கிறேன்" என்று பிரகடனம் செய்தான் மன்னன்.

"மச்ச வீர மாமன்னன் வாழ்க!" என்று மக்கள் குரல் வானைப் பிளந்தது.

[ நன்றி: விகடன் ]

தொடர்புள்ள பதிவுகள்:
சோ ராமசாமி

864. சோ ராமசாமி -1

மலைப் பங்களா
சோ

அக்டோபர் 5. ‘சோ’ ராமசாமியின் பிறந்த தினம்.

விகடனில் 1970-இல் ‘நவர(!)சக் கதைகள்’ என்ற தொடரில் வந்த ‘மர்மக் கதை’ இதோ!
====


மலையுச்சியில் இருந்த அந்த பங்களாவில் 'மினுக்' 'மினுக்'கென்று ஓர் அகல் விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது. விளக்கு 'மினுக்' என்று சத்தம் போடவில்லை. அப்படி எரிந்தது!

இரவு மணி 12. பதினொன்றாகி அதற்குப் பிறகு ஒரு மணி நேரம்!
"தொடேல்...!" பயங்கர சப்தம். நிசப்தம்... நிசப் தம்... சப்தமில்லை. சப்தமில்லாத நிசப்தம்! மூலை யில் உறங்கிக் கிடந்த கரிய உருவம் விருட்டென எழுந்து நின்றது. அகல் விளக்கு 'பொட்'டென அணைந்தது. 'பொட்'!

ஒரு பெண்ணின் குரல், 'கிரீச்' என்று கத்திய சப்தம் அந்த நள்ளிரவின் நிசப்தத்தைக் கிழித்தது!

கரிய உருவம் கிடுகிடுவென ஓடி, தாளிட்ட கதவை தாளிட்டிருக்கிறதா என்று பார்த்தது. பின் அந்தக் கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தது.

மணி 12 அடித்து ஐந்து நிமிடங்கள். ஒரு மணி அடிக்க இன்னும் ஐம்பத்தைந்தே நிமிடங்கள். பயங்கரம்!

பங்களாவிற்கு வெளியே தோட்டம். தோட்டத்திற்கு நடுவே பங்களா! தோட்டமும் பங்களாவும் மலையுச்சி யின் மேல்! மலைக்குக் கீழே... கீழே... மலையடிவாரம்!

'கிரீச்' என அலறிய குரல் கேட்டதே, அந்தப் பெண் யார்? யாரவள்? ஏன் கத்தினாள்? 'வீல்' என்று கத்தாமல் 'கிரீச்' என்று கத்திய மர்மம் என்ன? அவளுக்கும் அந்த கரிய உருவத்திற்கும் என்ன சம்பந்தம்?
கரிய உருவம் கழியை எடுத்துக்கொண்டு, விடு விடென நடந்தது. பங்களா ஹாலைத் தாண்டி வெளியே வந்தது. அதன் நடையிலே ஒரு பரபரப்பு! போர்ட்டிகோவைத் தாண்டி வந்தது. வேகமான நடை இப்போது ஓட்டமாக மாறிவிட்டது! போர்ட்டிகோவைக் கடந்து, தோட்டத்திற்கு வந்தது.
தோட்டத்தில்... செடிகள்! செடிகளில் பூக்கள்! பூக்களின் கீழே காம்புகள்! இலைகளும் இருந்தன! கரிய உருவம் எதையும் கவனிக்காமல் தலைதெறிக்க ஓடியது.

ஏன்? ஏன் ஓடியது? கரிய உருவம் ஏன் ஓடியது?
மறுபடியும் ஒரு சப்தம் | 'கிரீச்..!'
கரிய உருவம் பங்களா இரும்புக் கதவை வந்த டைந்தது. ஆ... இரும்புக் கதவு திறந்தே கிடந்தது!
கரிய உருவம் பதறி நின்றது. வெளியே இருந்த காரிலிருந்து ஒரு கனவான் இறங்கினார்.

"டேய், முனியா! என்னடா இது தூக்கம்! நம்ம கார் பிரேக் போட்டு நிறுத்தினாலே 'கிரீச்'னு அலறுதே! அப்படியுமா எழுந்திருக்கலை? காரை நிறுத்திட்டு கேட்டைத் திறந்தேன். அது வேற 'கிரீச்'சுனு சத்தம் போடுது. சரி சரி, நாளைக்கு எண்ணெய் போட்டு வை! இனிமே இப்படித் தூங்காதே..!"

"நீங்க வர சத்தம் கேட்டுத்தான் ஓடியாந்தேன்... மன்னிச்சுக்குங்க எசமான்!" என்றான் முனியன்.

காரில் ஏறி விர்ரென்று உள்ளே போனார் எசமான். மலைப் பங்களா உள்ளே!

மணி பன்னிரண்டடித்து ஐந்து நிமிடமாகி, ஐம்பத் தொன்பது விநாடிகள்..! எங்கும் நிசப்தம்! பூரண நிசப்தம்!

[ நன்றி: விகடன் ]

தொடர்புள்ள பதிவுகள்:

சோ ராமசாமி

சோ ராமசாமி : விக்கிப்பீடியா